Aan alles komt een eind

Nederland 0 Comments 539
Van Cupertino, California, USA naar Los Angeles, California, USA naar Nederland

Na een lange stilte is het is tijd voor een update. Waarom zijn we zo lang stil geweest? Nou laat ik dan meteen met de deur in huis vallen. Sander en ik zijn terug in Nederland. De wereldreis is over het is tijd voor een nieuwe uitdaging.

Laten we nu dan maar even terug gaan in de tijd, terug naar een plek waar het zonnetje schijnt, terug naar een plek waar we in korte broek liepen (moet je nu toch niet aan denken??). Onze dagen in Cupertino sleten we in afwachting van de reparatie van Sander zijn motor zijn versnellingsbak. Wachten is iets waar, vooral ik, niet goed in ben en de verveling sloeg toe. Daarnaast moesten we toch ook eens goed nadenken over ons. Samen reizen gaat ons duidelijk niet gemakkelijk af.

Frustraties over en weer, miscommunicatie of totale gebrek aan communicatie zorgen ervoor dat we elkaar zo zat zijn dat we besluiten uit elkaar te gaan. Dat was in Salt Lake City. Sindsdien zijn we bezig geweest onze spullen te dupliceren zodat we ieder onze weg kunnen gaan. Nadat we de domper krijgen dat Sander zijn motor beter niet meer gebruikt kan worden (tot de versnellingsbak gemaakt is) besluiten we dat in ieder geval ik mijn eigen reis ga maken om uit te proberen hoe dat bevalt. Mijn nieuwe blog is zo gemaakt en ik ga op pad.

Achteraf gezien ben ik heel blij dat ik de reis in mijn uppie gemaakt heb. Het heeft me namelijk veel dingen geleerd. Ten eerste, ik kan zelf de wereld rond rijden op mijn motor, ten tweede, ik wil dat niet! De eenzaamheid slaat flink toe, al komen er iedere dag wel mensen naar me toe voor een praatje. Die oppervlakkige gesprekken vind ik wel fijn maar ik mis een maatje, iemand om de ervaringen mee te delen, iemand met wie ik een wat dieper gaand gesprek kan voeren dan hallo hoe heet je waar kom je vandaan en waar ga je heen. Ik mis Sander. Gelukkig rijd ik de laatste dagen samen met Peter en Leonie samen hebben we 3 super gezellige dagen waarin veel gelachen wordt.Eenmaal terug in Cupertino heeft Sander een soortgelijke ervaring. OK hij heeft dan geen motor gereden maar het staat buiten kijf dat hij fysiek in staat is zelfstandig een motorreis voort te zetten. Maar ook hij moet toegeven dat hij dat niet wil. We besluiten dat onze relatie belangrijker is dan de wereld ontdekken en beginnen na te denken over iets heel anders. Zullen we teruggaan naar Nederland?

De rest van de week wachten we en dubben we. Als we doorgaan met reizen doen we enkel nog 'eventjes' centraal en zuid Amerika. Daarna stoppen we ermee. Of zullen we meteen stoppen? Het feit dat we denken over 'eventjes' de rest te doen is natuurlijk al een teken. Maar we hebben 3 keuzes als we doorreizen. In een rap tempo naar het zuiden rijden omdat je enkel in januari en februari nog een beetje aangenaam in het zuidelijkste deel kunt rond rijden, kruipend omlaag rijden zodat we in januari, februari 2017 in het zuiden zijn, of het zuidelijkste deel skippen.

Flink doorrijden, lange dagen maken, dat is iets wat Sander verschrikkelijk vindt. Ik ben vaak toch al vroeg wakker dus heb er minder moeite mee. Er ruim een jaar over doen, daar hebben we beide moeite mee. Dat heeft namelijk grote financiele gevolgen, het zou inhouden dat Sander redelijk blut is tegen de tijd dat we klaar zijn met Amerika en dus in Nederland meteen werk moet vinden en geen spaarpotje heeft om een leven in Nederland op te bouwen. Het zuidelijkste deel skippen, dat klinkt ook niet best, want het schijnt het mooiste deel te zijn van zuid Amerika. Als we dan ook nog eens op Funda huisjes gaan kijken is het doodvonnis van onze reis eigenlijk wel getekend.

Na een week komt eindelijk het bericht dat de versnellingsbak gemaakt is. Uitgerekend de maandag dat we die kunnen ophalen regent het en kijken Sander en ik droef naar buiten. Gelukkig zitten we bij Ben. Ben kijkt in zijn agenda en zegt dat hij ons wel naar Scotts Valley kan brengen om de bak op te halen. Eenmaal terug in Cupertino is het al weer droog en breekt een voorzichtig zonnetje door. Sander en ik duiken de garage in en zetten de motor weer in elkaar. Ik rijd nog even op en neer naar de Walmart om olie te halen en dan is de motor helemaal af.

Die avond nemen we Ben mee uit eten, we hebben bijna een maand bij hem gelogeerd en zijn hem super dankbaar. Ben lijkt het zelfs nog wel jammer te vinden dat we gaan, moet hij dan nu echt weer zelf gaan koken? We drukken hem wel op het hart dat als hij in Nederland is hij echt bij ons moet langskomen.

Dinsdag pakken we de spullen op de motor en worden we door Ben uitgezwaaid. We rijden langs de kust richting LA. Het plan is hier 2 dagen voor uit te trekken. In LA hebben we al weer een tent space geregeld en de verscheper weet ook dat we eraan komen. De ene nacht die we nu moeten kamperen verloopt ook niet vlekkeloos en sterkt ons in het besluit dat we moeten stoppen met reizen. We komen aan in het schemer bij een camping omdat de klok een uur terug is gegaan. Sander moet dus weer in het donker eten maken terwijl ik in het donker de tentjes neerzet. Als we bijna klaar zijn krijgen we te horen dat de camping plek die wij (samen met 2 vrouwen in een busje) hebben gekozen, reeds bezet is en moeten we nog verkassen.

De volgende dag rijden we linea recta naar LA, we stoppen bij de douane om onze motoren in te voeren zodat we ze kunnen uitvoeren en daarna naar de verscheper. Die zijn erg behulpzaam. We regelen het papierwerk maar hoeven de motoren pas in te leveren als we gaan vliegen. We kunnen dus naar Micheal toe rijden in plaats van het OV. Onderweg stoppen we bij Starbucks om op zoek te gaan naar vliegtickets. Ook nu lijkt de hele wereld ons te helpen snel in Nederland te zijn. Het toeval wil dat we de volgende dag heel goedkoop naar London kunnen vliegen. We boeken de tickets en daarnaast nog een ticket met EasyJet naar Amsterdam. Omdat alles op de motoren mag blijven zitten vliegen we met hand luggage only.

Zo komt het dat we de volgende dag al in het vliegtuig zitten naar London, een vlucht van ruim 10 uur. Op internet stond dat de vlucht zonder eten zou zijn (of eigenlijk, eten tegen betaling) omdat de vlucht toch pas om 18:20 vertrekt hebben we besloten op het vliegveld avond te eten en brood mee te nemen. In London kunnen we dan weer een warme maaltijd naar binnen schuiven als we willen. Helaas blijkt de vlucht ook zonder drinken te zijn en is er een duidelijk geval van monopoly beleid. Een half litertje water wordt verkocht voor 4 dollar. Ook de gasten die eten gekocht hebben zijn de sjaak. Ze krijgen 1 drankje bij hun eten, een kopje koffie erna en bij het ontbijt maar verder geld ook voor hun, 4 dollar voor een halve liter water.

Eenmaal in London zijn we veel te moe om te eten. Het entertainment systeem in het vliegtuig was namelijk wel erg goed en van slapen is dus niets terecht gekomen. We hangen wat in de wachtruimte en stappen een paar uur later weer in een ander vliegtuig. Easyjet presteert het om pas na een half uur te beginnen met vragen wat mensen willen drinken en omdat je ook hier moet betalen lukt het hun om net de achterste 3 rijen van drinken te voorzien voordat er wordt omgeroepen dat we allemaal onze riemen vast moeten maken en klaar moeten maken voor de landing. De achterste rijen moeten dus hun drinken nog even snel achterover gieten.

We worden opgehaald door Sanders vader, onderweg stoppen we nog even bij de Chinees al denk ik dat ik zo moe ben dat ik niets hoef te eten. Als echter de bakken chinees open staan en de heerlijke geuren opstijgen ontdekken we dat we best honger hebben. We weten bijna een heel maand menu weg te krijgen met ons 3-en. Daarna gaat wel snel het lichtje uit, nog even wat drinken, nog even wat kletsen, en een heerlijke douche en dan is het 22:00 en een prima tijd om ons bed in te duiken.De vluchttijden zijn dus wel ideaal om zo goed als geen last van een jetlag te hebben. De volgende dag zijn we aardig fris en begint de volgende uitdaging. Het opbouwen van een leven in Nederland.Ondertussen zijn we een week terug. Ik wou dat ik kon zeggen dat we alles al geregeld hebben. De vorige keer had ik binnen een week mijn baan terug en kon ik terug keren in hetzelfde anti-kraak pand. Deze keer hebben we minder geluk. Helaas lijkt het erop dat er bij mijn oude werkgever op dit moment geen plek voor mij is, ook anti-kraak is er op dit moment weinig. Gezien onze onzekere toekomst wat betreft werk weten we niet goed wat voor soort vervoer we moeten aanschaffen en onze motoren zijn nog in LA en komen hopelijk ergens eind dit jaar pas aan. We logeren dan eens hier, dan eens daar, en zoals dat met logeren gaat zijn je spullen altijd op een andere plek dan jezelf. Het is nu dus even doorbijten maar wanhopen doen we niet, er is licht aan het eind van de duisternis en we zullen ons leven hier samen op de rit krijgen. Volgende week kunnen we een anti-kraak pand in Dordrecht gaan bekijken. De carriere beurs komt eraan en biedt legio van mogelijkheden en gelukkig zijn er, in ieder geval binnen de IT, genoeg vacatures. Voor Sander is er nog een extra uitdaging, namelijk de keus wat hij wilt gaan doen, hij kijkt breder dan enkel de IT dus hij heeft nog een grotere keus aan vacatures.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us