Vlucht gemist

Cupertino, California, USA No Comments 450

Van Dallas Fort Worth Internation Airport, Texas, USA terug naar Cupertino, California, USA

De nacht doorhalen op het vliegveld, was goed te doen. Mede doordat er her een der veldbedden staan om even een uiltje op te knappen. Ik pak mijn slaapzak, ga zo comfortabel als mogelijk liggen en zet mijn wekker voor de zekerheid. Echt slapen is er niet bij, maar ik dommel wel een aantal keer weg. Even kijken op mijn mobiel om te zien hoe laat het is. Dat is merkwaardig te tijd is hetzelfde en mijn batterij is bijna leeg. Voor de zekerheid kijk ik maar even op mijn navigatiesysteem. Het is drie uur. Nog een paar keer omdraaien dus.

Als het bijna 5 uur is besluit ik maar weer op te staan. Mijn mobiel die ik een tijdje aan de laptop heb gehangen is alweer leeg. Ik neem plaats bij een van de laadstations. Er staan hier op het vliegveld een aantal tafels en zuilen waar je je laptop en mobiel gewoon aan het stroom kan hangen. Ik surf wat op het internet en wacht tot mijn mobiel weer zo goed als vol is. Het is bijna tijd om aan bord te gaan. Ik ga nog even naar het toilet voor een laatste sanitaire stop en dan is het boarden begonnen.

Ik zit in groep 3 en mag dus als een van de laatste aan bord. Net voordat ik aan bord mag, zegt de stewardes dat ze bericht heeft ontvangen dat alle over head opslagruimte al vol is. Alle extra tassen moeten dus maar in het ruim. Daar heb ik helemaal geen zin in, want in Phoenix moet ik overstappen. Ik stribbel nog wat tegen, maar ik mag mijn tas niet bij me houden. Snel haal ik de laptop eruit, en dan overhandig ik hem maar aan de persoon die het ruim aan het vullen is. Eenmaal in het vliegtuig zie ik nog voldoende plek waar ik mijn tas makkelijk tussen had kunnen proppen.

De vlucht van Dallas naar Phoenix neemt ongeveer 2 uur in beslag. Het vliegtuig is volgeboekt en ik zit helemaal op de achterste rij. Het duurt dus lang voordat ik eindelijk het vliegtuig uit mag. Snel loop ik naar de band waar de koffers uit het vliegtuig zullen worden gelost. Het duurt even voordat de band in beweging komt. Er komen verschillende koffers voorbij en dan stopt de band. Nog steeds geen spoor van mijn tas. Een lichte paniek maakt zich van mij meester. Ik loop naar de eerste de beste service medewerker, die mij doorverwijst naar een dame een paar meter verderop. Zij kan mij wel verder helpen. Maar het enige wat ze doet is me doorsturen naar een van de incheckbalies. Hier moet ik in de rij wachten totdat het mijn beurt is. Het gaan allemaal tergend langzaam en ik begin me enorm op te winden. Als ik eindelijk aan de beurt ben, probeer ik het probleem uit te leggen. De vrouw achter de balie vraagt naar het inleverbewijs van mijn tas. Ik overhandig de restanten van het stickervel wat gebruikt is om mijn tas te labelen. De vrouw werpt een korte blik en zegt dan, uw tas is onderweg naar San Jose.

Ik had dus helemaal niet naar de bagageband hoeven lopen. En nu ben ik weer buiten de security en moet ik opnieuw het hele proces door. Ik haast me terug naar de security. Sluit eerst netjes aan in de rij om vervolgens de persoon voor me te vragen naar de tijd. Over een krappe 20 minuten vertrekt mijn vlucht. De mensen voor me zijn zo vriendelijk om me voor te laten, en de rest van de rij dring ik maar voor. Sorry mensen ik moet mijn vlucht nog halen. Eerste controle is het paspoort en de boardingpass, daarna mag ik in de rij voor de scan. Hier valt uiteraard weinig tijd te winnen. Zo snel als ik kan flikker ik al mijn losse spullen in een plastic bak. Trek mijn schoenen uit en duw ze samen met mijn tas door de scanner heen. Daarna moet ik zelf door de scan. Uiteraard is er voor me een Indiase vrouw die rood licht krijgt. Ze moet gefouilleerd worden en dat kan alleen door een vrouw. En al die tijd dat ze niet gefouilleerd kan worden, wordt de scan ook niet gebruikt. Kom, op mensen ik moet mijn vlucht halen... Het maakt allemaal geen indruk. Eindelijk mag ik door de scan. Ook ik krijg een rood licht. De man van de security fouilleerd me snel en zegt: "wat zit daar in uw zak meneer". Ik voel aan mijn linker broekzak. Ik zucht: "mijn passpoort". Daarna mag ik door. Ik gris mijn spullen van de lopendeband, schiet mijn schoenen aan en trek een sprintje naar de gate.

Bij de gate zitten aardig wat mensen te wachten. En de vrouw van het grondpersoneel zit aan de telefoon. Even denk ik dat het toestel vertraging heeft. Maar dan zie ik ineens een vliegtuig achteruit geduwd worden. "Is dat vlucht 5605", zeg ik tegen de grondstewardes. "Ja, maar de deuren toch al gesloten". "En nu?". De dame verwijst me naar de service balie van de luchtvaartmaatschappij.

Redelijk over mijn zuiger stap ik het kantoortje binnen. Voor mijn beurt zijn twee mensen, die over hun frequent flyer miles zitten te miepen of iets dergelijks. Het duurt allemaal veel te lang voor mijn gevoel en geeft me nog eens extra de tijd om te bedenken dat ik NOOIT mijn tas uit handen had moeten geven. Als ik eindelijk aan de beurt ben kan ik het dan ook niet opbrengen om nog vriendelijk te blijven. Meer dan en pissig "I missed my flight", kan ik niet uitbrengen. De dame van de service desk vraagt naar mijn boardingpass en kijkt vervolgens in de computer. De volgende vlucht vertrekt ergens na 9 uur. "Dat lijkt me prima", breng ik uit. Er wordt een nieuwe boardingpass afgedrukt en mevrouw zegt nog dat ze maar een stoel uit het systeem krijgt. De medewerkers bij de gate kan misschien nog wel een andere voor me boeken. Ik kijk op de boarding pas en zie 4E staan. Dat lijkt me prima.

Het vliegtuig vertrekt bij een andere gate. Dit keer ga ik geen risico nemen. Ook al vertrekt het vliegtuig pas over twee uur, ik ga alvast naar de gate toe. Onderweg kom ik langs allerlei eettentjes, en ik bedenk me dat ik met uitzondering van een glaasje sinaasappelsap verder niets te eten of te drinken heb gekregen. Snel prop ik een broodje en frisje naar binnen en ik vervolg mijn weg naar de gate om te wachten op het vliegtuig.

Het boarden van het vliegtuig begint precies volgens schema. Ik zit dit keer in de eerste groep en mag dus na de 1ste klas en de premium leden het toestel in. De vlucht van Phoenix naar San Jose neemt ook ongeveer 2 uur in beslag. Twee bijzonder saaie uurtjes en mijn vermoeidheid zorgt er voor dat ik zo nu en dan zit weg te dommelen.

Eenmaal in San Jose, loop ik eerst naar de bagage afhaalband. Mijn tas zou er al een paar uurtjes moeten zijn. Dus ik loop het kantoortje binnen waar allerlei koffers en tassen staan opgestapeld. "Waar kan ik mijn tas ophalen die hier al een paar uur is?", vraag ik. "Hier", zegt de medewerkster, "heeft u, het afhaalbewijs?"Terwijl ik in mijn zak zit te graaien zie ik voor me mijn tas staan. "Dat is hem!"Ik overhandig het papiertje en krijg na controle mijn tas mee. Daarna loop ik zonder enige controle het vliegveld af, op naar de transfer bus.Hier in San Jose, zit het openbaar vervoer namelijk niet net als Schiphol gelijk op het vliegveld. Nee, daarvoor moet je eerst 1,2 kilometer lopen of een bus nemen. Gelukkig gaat er een gratis transfer bus naar het Metro station en het treinstation.

Ik sta een paar tellen te wachten en daar komt de transferbus al aan. Ik neem plaats en wacht tot we bij het metrostation zijn. Blijkbaar zitten er nog wat tussenhaltes in de rit. Want op een gegeven moment stapt er iemand uit. De rest van de mensen blijft zitten en er is ook niet veel te zien. Ik neem dus maar aan het metrostation nog wat verder zit. We stoppen nogmaals en nog een keer. Ik zie nog steeds geen groot metrostation, maar bijna iedereen verlaat de bus. Ik vraag maar of we bij het metrostation zijn. "Ja", klinkt het antwoord.

Ik sta uit de bus en zie twee perronnetjes, eentje voor noordelijke richting en de andere voor zuid. Ik haal een kaartje uit de automaat en wacht op de metro. Ook die laat niet al te gek lang op zich wachten. 5 haltes verder moet ik al weer overstappen op de bus. Deze brengt me bijna tot het huis van Ben, ik moet nog een stukje lopen en dan ben ik er. De auto van Ben staat nog voor de deur en even denk ik dat Ben thuis is. Echter de deur zit op slot. Ik stop de sleutel in het slot, draai de deur van het slot en probeer hem open te doen. Maar hij gaat niet open. Er zit nog een bijzetslot op de deur. Ik stop de sleutel in het slot, maar krijg hem niet omgedraaid. "Nee he, de huisgenoot van Ben zal toch niet de deur extra op slot hebben gedaan?"Even weet ik niet zo goed wat ik moet doen en dan besluit ik als een professionele inbreker de bump key methode te gebruiken. Ik stop de sleutel nogmaals in het slot, klop er tegen terwijl ik er aan draai en voila het bijzetslot gaat open.

Eenmaal binnen ruim ik snel mijn spullen op. En dan is het wachten tot Marianne thuis komt. Rond half vier krijg ik bericht dat ze samen met Peter & Leonie in Monterey zit en wel klaar zijn met de dag. Ik moet dus nog maar een dagje geduld hebben.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us