Aan alles komt een eind

Dallas Fort Worth Internation Airport, Texas, USA 0 Comments 562

Van Stamford, Texas, USA naar Dallas Fort Worth Internation Airport, Texas, USA

Ha de trein die hadden we deze trip nog niet gehad. Meneer de machinist zit als een klein kind, om 2.30 ongegeneerd aan zijn toeter te trekken. Bedankt voor deze wakeup call. Maar hij is wat aan de vroege kant, mijn wekker staat pas om 7 uur. En omdat ik nu te moe ben, slaap ik daar door heen. Of er is iets niet helemaal goed gegaaan met mijn mobiel. Hoe dan ook het loopt tegen achten als ik wakker wordt.

Snel ontbijt maken en dan gauw de camper loskoppelen want voor het eerst in tijden is het droog. Het is rond 9 uur als ik eindelijk de camping af rijdt. Het navigatiesysteem geeft aan dat ik iets na tienen bij het camperverhuurbedrijf aan kom. Geen tijd dus om de buitenkant nog een beetje schoon te maken. Bovendien heeft dat met de regen weinig zin. Ja het regent weer eens behoorlijk. Met nog ongeveer 20 mijl te gaan besluit ik de camper af te tanken om daarna rustig naar de inlever locatie te rijden.

Maar dan gaat er iets niet helemaal goed. Het navigatiesysteem geeft aan dat ik afslaf 39 moet hebben. Ik zie eerst 39B voorbij komen. Dan staat er 39A op de borden. Dat is geen 39, dus ik blijf op de hoofdweg. Op het moment dat ik niet meer kan afslaan zie ik dat ik toch die uitrit had moeten hebben. Verdorie.

Na een kleine omrit kom ik dan toch bij de inlever locatie. Ik zet de camper op de plek waar het bord staat met 'Return Vehicles Here'. Er is echter niemand te zien. Na al mijn spullen nog eens zorgvuldig gecontroleerd te hebben, loop ik het kantoor binnen. Alleen bij de verkoop afdeling is iemand aanwezig. Maar al snel komt er iemand om mij te helpen. Met iemand anders loop ik naar achteren om de camper te controleren. Als ik aangeef dat hij lekt, zeggen ze dat, dat normaal is als het zo hard regent. Terwijl ik nogmaals alle kastjes controleer, loopt meneer een rondje om de camper. Dan probeert hij de schuifwanden naar buiten te doen. Eentje blijft vast zitten. Meneer vraagt of ik daar geen problemen mee gehad heb. Ik zeg nee meneer, ik heb die dingen nooit naar buiten gedaan. Ik ben maar alleen en heb zoveel ruimte niet nodig. Er wordt een aantekening gemaakt.

Daarna vraagt meneer of er melding is gemaakt van het sterretje in het vooruit. Ik vraag welk sterretje? Maar terwijl ik dat vraag zie ik inderdaad een ster midden in de voorruit. Die is mij eerder niet opgevallen en ik zou ook niet weten wanneer die er in gekomen zou moeten zijn maar het zal wel. Als de hele inspectie is afgerond mag ik weer naar meneer nummer 1.

"Je bent wel iets over de kilometers gegaan", zegt hij. "Dat weet ik, ik heb wat sightseeing gedaan", is mijn antwoord. Ok dan moet je dit extra betalen, ik controleer het niet echt en geef mijn credit card. Maar als ik het later wel doe blijkt dat ik stiekem toch meer afstand heb afgelegd dan ik gepland had. Net als ik denk dat ik klaar ben, roept meneer: "Oh, wacht even ik zie hier een aantekening over een sterretje". Hij neemt contact op met zijn collega en vraagt of het gerepareerd kan worden. Collega denkt van wel maar meneer gaat zelf toch voor de zekerheid even kijken. Als hij terug komt zegt hij dat het inderdaad te repareren valt, maar ik moet nog wel even 50 dollar extra betalen. Tja het zal wel, ik denk dat ik daar verder weinig aan kan veranderen.

Als ik vraag naar een transfer naar het vliegveld, zegt meneer dat ik het beste 'Uber' op mijn mobiel kan installeren. Een taxirit kost al snel twee keer zo veel. Fijn is dat. Het openbaar vervoer vanaf McKinney is namelijk volkomen ruk. Ik het weinig keus, dus installeer de app op mijn mobiel en een paar minuten later staat er een dame met een auto voor de deur. We rijden naar het vliegveld. Onderweg krijgen we een flinke bui over ons heen, maar dan lijkt het wat op te klaren. Voordat we bij het vliegveld komen, moeten we eerst nog wel tol betalen. Bizar.

"Bij welke terminal moet je zijn?", vraagt mevrouw.Ik pak mijn papieren erbij, maar daar staat niets op alleen maar mijn vlucht- en stoelnummers. Ik laat me afzetten bij terminal A. Volgens de meneer van het camperbedrijf is er een soort shuttle die je van terminal naar terminal brengt. Met de lift ga ik naar de 1ste verdieping, waar ik incheck m.b.v. de self check-in automaten. Op de boardingpass staat dat ik bij terminal E moet zijn. Tja ik had ook niet verwacht dat ik gelijk goed zou zitten. Ik loop naar buiten voor het transfer busje. Die gaat naar C en E. Ik neem plaats en voor mijn gevoel rijden we het hele terrein over. Blijkbaar is het hier niet net als Schiphol allemaal aan elkaar gebouwd maar zitten er dus flinke afstanden tussen de terminals.

Later kom ik er achter dat er ook nog een soort monorail is, die van vertrekhal naar vertrekhal gaat. Je moet dan wel eerst de security door. Het blijkt dat het vliegveld bestaat uit allerlei aan elkaar gebouwde cirkles.

De volledig geautomatiseerde treintjes, lijken de transfer busjes een beetje overbodig te maken. Maar die zitten natuurlijk voor de security. Het is overigens wel raar om in een treintje te zitten zonder bestuurder.
Mijn bestemming is de volgende vertrekhal, letter D. Hier zit de Gas Monkey Bar & Grill. Van autohandelaar Richard Rawlings en zijn rechterhand Aaron Kaufman, die regelmatig te zien zijn op Discovery. De menulijst staat me wel aan, ribs & steak. Maar als ik eenmaal plaats heb genomen zie ik niks anders dan tortillas, fajitas, etc. Niet helemaal waar ik zin in had. Dus ik reken alleen een biertje af en vervolg mij weg.

Dan maar naar de buurman, iets met BBQ. Dat klinkt ook goed nu ik in Texas ben. Ik bestel de ribbetjes en kijk vervolgens in mijn portemonee. Blijkbaar heb ik meer uitgegeven dan ik dacht en ineens weet ik het weer ik heb gisteren de camping contant betaald. Maar nog voor ik kan vragen of ik met credit card kan betalen krijg ik de mededeling dat de ribbetjes op zijn. Wordt het zo'n dag?

Gezien mijn minimalistische budget, besluit ik maar terug te gaan naar de vertrekhal waar mijn vlucht vertrekt. Daar zaten volgens mij wel wat fastfood ketens. Eenmaal terug kijk ik op een van de informatieschermen die er hangt en dan zie ik TGI Fridays. Geen idee wat het is, maar de hamburger die er bij staat ziet er goed uit. Eens even checken. Het blijkt toch meer een restaurant te zijn en ze hebben zowaar ribbetjes en steak. Bovendien kan ik gewoon met credit card betalen. Dus dat komt helemaal goed. Ik bestel een flatiron steak met ribbetjes en niet veel later staat dit voor mijn neus.

Heerlijk smullen dus. En nu nog maar 9 uur doden voordat mijn vlucht vertrekt.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us