Vervangend vervoer

Mammoth lakes, California, USA No Comments 383

Van Cupertino, California, USA naar Mammoth lakes, California, USA

Vandaag kan ik vanaf 8:30 de camper ophalen in Dublin een plaats ten oosten van San Francisco. Met het Amerikaanse openbaar vervoer doe je daar al gauw een dikke 2 en half uur over. Ik heb daarom mijn wekker om 5 uur gezet. Maar mijn biologische klok doet niet aan zomertijd en zo ben ik dus een uur te vroeg wakker. Ik draai me nog een aantal keer om en spring uiteindelijk om kwart voor vijf onder de douche. Prop wat ontbijt naar binnen. Ben alsnog veel te vroeg klaar en besluit maar een kopje thee te zetten. Als die eenmaal op is, is het tijd om naar de bus te lopen.

De halte is dichterbij dan verwacht en de bus komt zowaar redelijk op tijd. Ik koop een kaartje bij de daarvoor beschikbare zuil. Hoewel een kaartje? De busmaatschappij denkt aan het mileu, want een kaartje heb ik nog nooit gezien. Ik ga zitten en rats, daar ligt het handvat van de Microsoft tas, die ik voor de extra bagage heb meegenomen. Lekker handig een tas met een handvat, dat tilt zo lekker. Eens kijken hoe ik dat de rest van de dag ga doen.

Met de navigatie in de hand probeer ik te achterhalen waar ik aan het touwtje moet trekken om de bus te laten stoppen. Dat gaat zowaar prima. Maar als ik daarna mijn aansluiting moet zoeken, gaat het bijna mis. Ik loop in de richting waar volgens Google Maps de andere halte zou moeten zitten. Maar ik zie helemaal niks. Toch maar weer terug. Ik vraag aan de eerste de beste persoon of hij weet waar ik mijn bus kan vinden. Maar het nummer zegt hem niets. De volgende persoon geeft gelijk al aan niet bekend te zijn. Dan maar aan een buschauffeur vragen. Blijkt dat ik twintig meter terug de straat in had moeten lopen. Er zitten namelijk allemaal haltes achter elkaar van verschillende lijnen. Eenmaal bij de juiste halte laat de bus niet lang op zich wachten.

Bij het instappen volgt de eerste tegenslag. De prijs. Ik moet 4 dollar betalen, terwijl volgens Google de totale prijs van de rit 7,95 bedraagt. Waarvan 2 voor de eerste bus en 4,65 voor de metro. Uiteraard heb ik geen 4 dollar en moet met 5 betalen. En die verrekte paal geeft geen wisselgeld terug! Vervolgens blijkt meneer de chauffeur ook nog eens niet te kunnen rijden. Ik heb geen idee of de bussen in Amerika wel handgeschakeld zijn. Zo ja, dan heeft meneer nog niet zo heel veel rij uren gemaakt. Hortend en stotend rijden we naar het metro station.

Eenmaal daar, staat er al een trein klaar. Sommige mensen trekken een sprintje, maar ik niet. Ik heb geen idee waar dat ding heen gaat. Bovendien moet ik eerste een kaartje kopen. Wat op zich weer een hele nieuwe ervaring wordt. Ik stop mijn credit card in de automaat en zie vervolgens 20 dollar in het scherm staan. Dat kan niet goed zijn, de trein moet maar 4,65 kosten. Is dit een soort OV-chipkaart oplaadpunt? Ik haal mijn credit card weer uit de automaat en maak plaats voor de mensen achter me. Als ik wegloop zie ik naast me een Indiaas stel ook worstelen met de automaat. En dan valt het kwartje. Naast de automaat hangt een briefje met de tarieven. Vervolgens moet je op de automaat het bedrag daarop aanpassen. Een dollar eraf, 5 cent erbij. Voordat ik 4,65 heb ingegeven, is de trein uiteraard al vertrokken en kan ik een half uur wachten op de volgende.

Uiteindelijk bereik ik toch het station waar ik zijn moet. Vanuit de metro, die overigens vooral gevuld is met Aziaten, zie ik het bedrijf al liggen waar ik de camper op moet halen.

En dan wordt maar weer eens bewezen dat Amerikanen geen loop volk zijn. Het bedrijf ligt 300 meter vanaf het station. Maar ik moet ruim een kilometer omlopen voordat ik er ben. Erg fijn loopt het niet met die kapotte tas, dus lichtelijk geïrriteerd kom ik aan bij het verhuurbedrijf. Waarom ze in zo'n uithoek moeten zitten ontgaat me eventjes volledig.

Maar zodra ik binnenkom wordt ik snel geholpen. Ik moet het contract tekenen, er worden wat kopietjes gemaakt van mijn papieren. Daarna krijg ik een snelle instructie van alle voorzieningen die aan boord zijn. Daarna is het veel plezier! Pfff, dat is wennen. Na al die tijd op de motor gezeten te hebben en dan ineens in zo'n bakbeest. En dan nog een automaat ook. De eerste paar keer gaat het dan ook mis en zit ik met mijn neus tegen de vooruit. Ok, ok, dat linkerpoot moet ik gewoon links laten liggen. Na enig gestuntel ben ik dan toch onderweg. Ik heb wat ruzie met de Garmin en bedenk dan dat ik nog boodschappen moet doen en stel de dichstbijzijnde Safeway in. Op het parkeerterrein wordt me pas duidelijk met wat voor een bakbeest ik op pad ben. Hij past maar amper in twee vakken.

Ik heb het wel snel gezien. Dit wil je absoluut niet te vaak doen. Dus ik sla zoveel mogelijk voorraad in, als dat ik denk nodig te hebben. Als ik na het boodschappen doen, weg wil rijden komt er uitgerekend iemand naast me staan. Uiteraard een vrouw. "Achtelijke trut!", mopper ik terwijl ik het slagschip meerdere keren moet steken om uberhaupt weg te komen. Maar dat niet alle vrouwen even hersenloos zijn, bewijst de dame die netjes met haar pickup wacht tot ik mij uit mijn benarde positie gemanouvreerd heb. Dank u wel mevrouw en ik steek vriendelijk mijn hand op. Zo kan het dus ook.

Eindelijk onderweg naar Yosemite. Mijn eerste indrukken van de camper zijn niet al te best. Hij is veel te groot en lomp. Er zit nauwelijk power in. Je kan hem nergens even lekker neer flikkeren. Kortom ik snap niet dat er hele volkstammen zijn, die met zo'n ding of zelfs nog groter op pad gaan. Eenmaal in Yosemite worden mij bedenkingen nog eens bevestigd.

Met de motor was ik al tig keer gestopt. Maar nu moet ik soms door rijden. Bovendien zit ik de hele tijd tegen die koof en de zijkanten aan te kijken. Om nog maar te zwijgen van alle kastjes, ramen, etc. die ineens open klappen.

Voor wat betreft Yosemite zelf. Het is allemaal wel mooi hoor. Maar ondanks dat de foto's iets anders doen vermoeden, wat is het er allejezus druk. Gauw wegwezen dus. Ook al heb ik net 80 dollar voor een jaarpas mogen dokken. Ik kwam er namelijk niet mee weg, door te zeggen dat Marianne hier net een paar dagen geleden met onze pas is langsgekomen. Het begint al donker te worden als ik het zat begin te raken. Met nog dik 40 kilometer te gaan tot mijn geplande bestemming, ben ik het zat en wil ik een campsite opdraaien. Een slagboom verhindert mij daarbij. Gesloten. De volgende campsite precies hetzelfde verhaal en die erna ook. Ik begin redelijk moedeloos te worden en besluit maar gewoon door te rijden tot mijn eindpunt. Als dat ook zo is, flikker ik die bak gewoon neer! Maar deze gratis campsite blijkt wel gewoon open te zijn. Ik draai de trekschuit zo goed en zo kwaad als het gaat met zijn kont in de campsite. Ik zie werkelijk waar geen flikker en moet zelfs uit stappen om te kunnen zien welke boom, vuurkorf en picknicktafel ik moet vermijden. Maar als hij eenmaal staat bewijst het gedrocht eindelijk zijn waarde. Even plasje doen, magnetronnetje aanslingeren en een koud biertje erbij! Op het menu staat overigens een magnetron maaltijd van het merk 'Hungry Man'. Al denk dat ik wel dat ik weet waarom dat zo heet. Op de smaak valt niets aan te merken. Maar ik heb nog steeds honger!

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us