We krijgen de boel weer droog

Smithers, Canada No Comments 418

Van Stewart, Canada naar Smithers, Canada

Voor de verandering regent het als we wakker worden. We zuchten, steunen en kreunen maar zijn wel vastbesloten om vandaag dit regenachtige gat te verlaten. Sander is helemaal klaar met de regen en wil niet eens ontbijten. Omdat ik niet op een lege maag kan motorrijden prop ik onder het opruimen snel een broodje naar binnen.

p>Als de motoren bepakt zijn breekt er zowaar iets blauws door! Nu het dan toch even droog is gaan we de 10 km naar de Fish River Creek in Alaska rijden om de zalm te bekijken. We rijden Stewart uit en Alaska, Hyder binnen.
Dan moeten we nog een klein stukje verder en dan staan we bij de Fish River Creek, de plek om beren te kijken. Maar als we van de motoren afstappen begint het weer te druppen, en dan zien we ook een huisje waar je moet betalen om te mogen gaan kijken. We kijken naar de lucht en besluiten geen 10 dollar uit te geven aan het kijken naar, waarschijnlijk enkel, zalm. Het berenseizoen loopt hier namelijk op zijn eind en beren houden ook niet van regen. Van een stel Fransen hadden we al begrepen dat zij 3 uur hebben moeten wachten om een beer te zien. En 3 uur wachten, daar hebben wij geen zin in. We bekijken dus enkel de zalm die ook buiten betaald gebied rustig rondzwemt en stappen dan weer op de motor.
Alaska in mochten we gewoon rijden maar nu we terug Canada in willen moeten we door de paspoort controle. Als we die doorstaan hebben mogen we onze weg terug naar Stewart hervatten.

Vanaf Stewart begint het weer te regenen en omdat onze handschoenen nog niet droog waren hebben we het heel erg koud. Te koud om te stoppen om foto's te maken van de tweede gletsjer. De eertse 150 km voelen aan als 500 maar na die 150 klaart de lucht iets op en neemt de temperatuur iets toe. Ondertussen zijn onze handschoenen ook droger geblazen dus wordt het bijna aangenaam.

Tijdens onze lunchpauze schijnt er zowaar een voorzichtig zonnetje. Ook nog niet zo lang want de hele parkeerplaats is een grote modderpoel. We halen de brander erbij en maken een verlaat ontbijt met koffie en thee. Aangesterkt door de warme drank en met de handschoenen de hele lunchpauze op de warme cilinderkoppen kunnen we er weer helemaal tegenaan.

De volgende 200 km vliegen voorbij en voor we het weten zijn we in Smithers. Het is 15 uur, een mooie tijd om te stoppen en al onze spullen te drogen. Eerst proberen we een guesthouse maar die blijkt gesloten, dan maar de campground met gratis firewood en een stove. We komen aan bij een zonnig grasveld. Omdat de parkwachter er niet is besluiten we niet te wachten maar meteen onze hele hebben en houden op het gras uit te spreiden om te drogen.

En dat is nodig, in de etenskoffer staat zo een plas water dat we die maar losschroeven van de motor en op zijn kop gooien. De spullen in de binnentas zijn ook doorweekt en worden dus uitgespreid over het gras. De andere aluminium koffer is iets beter, hier staat geen plas in maar wel druppels water en ook hier zijn de spullen nat. Nu Sander zijn koffers leeg zijn ga ik door naar de mijne, dat de binnentas met de slaapspullen lek is hadden we al ontdekt en omdat ik vanochtend de slaapzak en matjes in een extra zak heb gedaan zijn die nu niet natter geworden dan dat ze ingepakt waren. Een klein vier momentje komt als ik de kleren tas open maak, die is nog waterdicht! We maken bijna een vreugde dans als we ontdekken dat ook mijn ortlieb waterdicht is, 2 van de 6 koffers zijn waterdicht, hoera! Nu alles te drogen ligt kunnen we onder de douche springen en nog meer natte spullen creeeren.

Tijdens het eten komt de parkwachter langs om het camping geld te innen en krijgen we het geweldige nieuws dat we vanavond, voor 1 keer, in de shelter mogen slapen. Daar zijn we super blij mee omdat de verwachting is dat het vanavond weer gaat regenen. Met een beetje geluk kunnen we morgen met alles droog op pad dus (moet het vanavond niet te hard regenen want dan lopen de koffers weer vol.

Als we 's-avonds de laptop weer opstarten doet deze het gewoon weer. Tenminste dat denken we, tot we een mail willen tikken en ontdekken dat de enter toets kapot is. Alle andere toetsen doen het gewoon maar de enter, die is verleden tijd.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us