Een wandeling naar de ijsvelden

1 Comments 663

Een dagje Seward, Alaska

Het heeft vannacht toch nog aardig gewaaid maar gelukkig de juiste kant op. De wolken zijn weggeblazen en de lucht is weer helemaal blauw. Een perfecte dag om een stukje te gaan wandelen. We ruimen snel de tent op en rijden weer de 20 km terug naar de gletsjer toe. Deze keer zijn we beter voorbereid, we gaan op pad in een normale broek en ook onze motorjassen en protectievesten blijven op de motor achter. Omdat mijn motorlaarzen nog maar zolen hebben van ongeveer 1 mm dik en ik dus ieder steentje voel loop ik op mijn slippers, maar voor als het koud wordt gaan de motorlaarzen en skisokken mee in de rugzak. Ook nemen we onze icebreaker leggings mee voor als het koud wordt. Verder gaat er nog een lunchpakket mee, een snoeppakket en water en dan kunnen we op pad.

Het eerste stuk is bekend terrein, we lopen via het asfalt naar het begin van de trail.

Op het bord staat dat we iedere mile 1000 foot gaan stijgen, snel rekenen we het om, 1,6 km iets van 300 meter dat wordt klauteren geblazen. De totale afstand tot het eindpunt is 4,3 mile heen en terug dus iets van 13 km. We schrijven ons in dat we gaan wandelen (controleren ze die blaadjes om te kijken of ze wandelaars missen??) lezen de adviezen, verschillende laagjes kleding (check), berenspray (check), zonnebril (Sander check), zonnebrand (nope), stevige schoenen (ik kijk omlaag naar mijn slippers), water (check) en gaan dan op pad.

Het eerste stuk gaat het niet al te stijl omhoog, we beginnen fanatiek met door te stappen en hebben al snel een mooi uitzicht.

Soms wordt het stuk stijler en soms zijn het een soort van trappen in de vorm van keien. We lopen en lopen en worden moeier en moeier. Normaal gesproken zitten we de hele dag op onze luie reet op de motor. Dit is wel even andere koek. Na een hele tijd lopen zegt Sander dat we nu wel over de helft zijn, nog maar even verder. Ik kijk om mijn horloge en constateer dat we pas een half uur bezig zijn, no way dat we halverwege zijn.

Nog geen uur later passeren we wel de eerste paal die we tegenkomen, we hebben 1,6 mile afgelegd en zijn op een soort uitkijkpunt.

We vieren het moment met een korte rustpauze en gaan dan weer door. Ondertussen is het trouwens wel goed warm op deze hoogte, we hebben ook onze ice breaker shirts uitgetrokken en zouden ook prima in korte broek kunnen lopen hier.

Op het volgende stuk stijgen we tot boven de boomgrens. Het is wel nog groen maar het zijn allemaal kleine grasplantjes. Sander begint het ondertussen aardig zwaar te krijgen. We houden een pauze met wat extra zoete Amerikaanse Haribo snoepjes. Mijn suikerspiegel stijgt in een rap tempo en Sander kijkt mij zwijgend na als ik als een pijl uit de boog weer de berg begin op te klauteren.

Een tegemoet komende wandelaar vertelt ons dat er in het gras een marmot zit, en verderop op het sneeuw een paar berggeiten. Al speurend vervolgen wij onze tocht naar boven en dan opeens ziet Sander hem.

De marmot zit verderop in het veld rustig te eten. Blijkbaar zijn wij erg stil want het dier komt hoe langer wij staan te kijken hoe dichterbij. Tot hij opeens een halve meter van ons af staat, shit zeggen we, nu moet ik weer uitzoomen. Het diertje kijkt op en lijkt ook te denken, shit I'm not alone! En rent hard weg. Blijkbaar heeft hij alleen ook niet een heel lang geheugen, 3 meter van ons vandaan steekt hij het pad over en begint daar aan de plantjes te knagen. En wij kunnen weer rustig nog wat foto's schieten.

De volgende grens is dat de begroeiing helemaal ophoudt. We lopen nu niet ver van de gletsjer af en vooral de kleine bergtoppen die bovenaan nog net boven het ijs uitsteken zien er fantastisch uit met die blauwe lucht.

We lopen nu meer over een soort van maan landschap maar nog altijd overwegend, vrij stijl, omhoog. De kuiten beginnen te protesteren en de beentjes worden zwaarder maar wij ploeteren verder. We moeten nu ook af en toe door omlaagstromend smeltwater heen. Gelukkig liggen wel overal stapstenen en behaal ik slechts 1 keer een natte voet (ijskoud water!). Wel blijft het onverminderd warm, de blauwe lucht en het gebrek aan wind zorgen ervoor dat wij nog altijd enkel in een shirtje en ik op mijn slippers rondlopen en daarbij het nog eigenlijk te warm hebben. De volgende rustpauze dient zich aan als we de berggeiten spotten. We waren de beesten eigenlijk al voorbij gelopen en zagen ze pas toen er iets verderop mensen foto's terug stonden te nemen. Wij lopen even terug en zien 3 volwassene en 1 kleine geit op en langs het sneeuw liggen te luieren.

Ondertussen zijn we in gedachte al 4 keer bij het eindpunt aangekomen. We zijn iemand van het park tegengekomen en die vertelde ons het is nog een halve mile. Nou we kunnen jullie mededelen dat zij niet heel veel gevoel voor afstand heeft want het was veel meer dan dat. Ook vertelde ze dat het vlakker werd maar daarmee bedoelde ze waarschijnlijk niet enkel stijgend maar stijgend en dalend. Wel werkte het erg motiverend en gingen we fanatiek verder. We moesten 2 keer het sneeuw oversteken om onze weg te vervolgen.

En nog een aantal keer door stroompjes heen maar dan zie je in de verte de emergency shelter staan, die is niet ver van het eind dat weet ik nog van het bord in het begin. We klimmen naar het huisje toe en hoeven dan nog maar om 1 heuvel heen, dan zijn we bij het eindpunt.
Het is 12:30 als we bij het eindpunt aankomen, perfect getimed! We zakken neer achter een paar rotsen en eten onze boterhammen. Amerikaanse boterhammen hebben nog nooit zo lekker gesmaakt als boven op deze berg met uitzicht over de ijsvelden!

Van het stilzitten wordt het wel kouder en dus trekken we onze gerbing jassen maar even aan. Als de boterhammen op zijn en we het uitzicht wel genoeg gezien hebben staan we weer op en begint de weg terug. Sander ziet het helemaal zitten, enkel omlaag, piece of cake!

Al snel blijkt dat die piece of cake helemaal niet zo meevalt. De helling was vaak behoorlijk stijl en al snel protesteren onze knieen en enkels. Daarnaast beginnen ook de spieren op te spelen en heeft Sander onderweg omlaag al last van te korte kuitspieren. Het blijkt ook maar weer dat omlaag alles anders uitziet als omhoog. Pas als we bij de graslaag aankomen weten we dat we de geiten straal voorbij zijn gelopen (we hebben ze wel vanuit de verte gezien). De marmot heeft zich ook verstopt dus ook die zien we niet meer terug.

We zijn niet de enige die het zwaar hebben omlaag. Er loopt een drietal voor ons en de 2 dames zien het duidelijk ook niet meer zitten. Maar ja als je omhoog gelopen bent zul je ook omlaag moeten. Bij mij werkt de hele klim op mijn lachspieren. Ik heb nu al lol voor morgen en overmorgen. De tafelberg in Zuid-Afrika ligt nog altijd vers in ons geheugen. Na die klim konden we 3 dagen lang niet motorrijden omdat we teveel spierpijn hadden. Wat zal deze tocht ons brengen? Ook moet ik ondertussen toch echt wel eens plassen maar boven is het te vlak en kun je je nergens achter verstoppen en als je bij de bomengrens bent aangekomen kun je nergens van het pad af omdat er aan je ene kant een stijle wand zit en aan de andere kant een diepe afgrond. Hadden ze niet ergens een WC hokje kunnen zetten? Het motiveert wel goed tot doorlopen moet ik zeggen.

De opluchting is enorm als we terug bij het bord zijn. We schrijven ons uit en ik haast meteen weer verder, de WC's zijn bij de ingang en dat is nog een halve mile verder.

Eenmaal terug bij de motoren is na een kort overleg het plan snel gemaakt. Ook al willen we echt ontzettend graag douchen (de stank die gisteren in de tent hing was niet best en Sanders sokken zijn ondertussen verbannen naar de deur van de tent waar ze tussen het kippengaas van de tent deur zitten zodat de stank naar buiten gaat) vandaag gaan we niet ver meer komen. We besluiten nog een keer te gaan kijken bij de gratis camping. Het is pas 15 uur dus wie weet is er nu wel een plekje.

Dat gratis plekje weten we gelukkig te bemachtigen, we hebben zelfs keus! Sander weet een plekje te strikken waar we zelfs met de motoren kunnen komen. Het is eigenlijk een walk-inn campsite maar het pad is breed genoeg voor de motoren. Al moet het boompje bij onze site wel twee keer kennismaken met Sander zijn koffer. We zetten snel de tent op en gaan dan weer naar Seward om boodschappen te doen. De vermoeide spieren beginnen al op te spelen en kreunend en steunend stappen we op de motor en schuifelen we door de supermarkt. De pijn wordt verzacht met de aankoop van 2 grote blikken bier. Wij slapen vanavond gegarandeert prima!

Op de camping volgt een avondmaal van kip-cheese-burgers gevolgd door het heerlijke koude bier.

We kletsen wat met de mede camping genoten, een viertal Tsjechen, 2 Oostenrijkse meisjes en een Australisch stel. Erg vroeg liggen we dus alsnog niet in bed maar als we erin liggen zijn we binnen 1 tel vertrokken.

1 Comments

26-08-2015 John Wamelink
En dat dan allemaal op jouw slippertjes!!!?! Moedig hoor! Hoe is het nu met de nieuwe bril? Hoofdpijn over?? De foto's zien er weer fraai uit! Als jullie toch richting Vancouver gaan denk dan eventueel ook aan Arbutusdrive 1004 in Squamish. Wit en lichtblauw huis maar geen molen meer in de tuin (Denk ik). Alleen maar groetjes doen!

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us