Dempster highway deel 2

Rock River Campground, Canada No Comments 750

Van Rock River Campground, Canada naar Inuvik, Canada en terug naar Rock River Campground, Canada

Mijn hemel wat is het koud! Zelfs in de tent, in de shelter, naast de houtkachel liggen we te rillen in ons bed. Als om 6:30 de wekker gaat hebben we dan ook alsnog moeite met opstaan.

Gevuld in al onze winterkleren steken we eerst de houtkachel weer goed op voor we opruimen en ontbijt maken en als we op weg willen hebben de motoren het ook te koud en heeft vooral de mijne erg veel moeite met starten.

Al snel komen we bij de provincie grens van Northwest Territories op naar de provincie van de ijsberen.

Niet veel later gevolgd door de eerste van de 2 ferries die we over moeten om bij Inuvik te komen. De eerste is een kleine snelle ferry. Er staat niemand te wachten als wij aankomen en het bootje komt al onze kant op. We mogen erop en daar gaan we al weer naar de andere kant.
We moeten nu een kilometer of 100 rijden om bij de tweede ferry te komen. Eerst kom je langs Fort McPherson, het dorpje ligt een beetje van de weg af en na de niet al te positieve verhalen van de BMW rijder gisteren hebben wij geen behoefte het dorp te bezoeken. We rijden dan ook in 1 ruk door naar de tweede ferry.

Die tweede ferry is een appart geval. Het ding heeft 3 haltes. Wij staan zijn nummer 6 als we aanrijden en we zien de ferry aan de overzijde liggen. Hij vaart naar ons toe en we mogen er met zijn allen op. Maar nummer 1 in de rij gaat als laatste erop. Pas als we doorhebben dat de ferry niet weer recht oversteekt maar nu naar rechts vaart snappen we waarom, meneer moet naar het dorp aan de rechterkant, we leggen daar aan, meneer gaat eraf en een andere auto komt erop. Nu kunnen we eindelijk naar de overkant. Meteen maken we even een foto van de geweldige kentekenplaten die de autos hier hebben.

Ons plan was in Inuvik te gaan lunchen en dan weer terug te gaan. Dus aan de overzijde gaat het gas weer open en gaan we door. Maar wat is de weg hier slecht! De eerste 10 km zijn vooral veel te veel gravel. We zwieren alle kanten op. Na die 10 km wordt de weg vlak, hard, kuil vrij en gaat hij in een rechte lijn naar het noorden. Jasverwarming weer op standje tosti, handvat verwarming op de hoogste stand en gaan dus!

Met nog 15 km te gaan tot Inuvik moeten we, ondanks de honger, even stoppen aan de kant van de weg. We zien een pickup staan en parkeren erachter. Sander kijkt naar zijn achterband en jahoor die is lek! We vrezen met vreze dat de plug die Endurance auto mechanics erin heeft gezet eruit is gekomen. Als dat zo is hebben we een uitdaging want de plug die ze erin gezet hadden is groter dan dat wij bij ons hebben. We hebben net de motor op de middenbok staan als de eigenaren van de pickup het veld uit komen. Alles ok vragen ze? Nou zeggen we, dat weten we nog niet, een lekke band. Ach zeggen ze, we zetten de motor wel in de pickup en brengen je naar het dorp daar hebben we een goede garage. Nog geen 5 minuten later hebben Sander en de 2 mannen de BMW in het bakje gehesen. De koffers gaan ernaast, een spanband erom om de motor richting de zijstandaard te trekken en daar gaan we als kolone richting Inuvik.

We rijden heel langzaam maar alsnog staat de motor vervaarlijk te wiebelen soms in het bakje. Ik kijk dan ook gespannen toe hoe het gevaarte zich voor me een weg naar Inuvik baant. Eenmaal in Inuvik aangereden rijden we meteen naar de garage. Een man komt kijken en zegt motorband, dat doen we hier niet, de man die het wel kan die is op vakantie. Heel misschien kan het mannetje het dat om 16 uur komt. Maar hij weet ook een andere shop dus zet de kolone zich weer in beweging en gaan we naar de andere shop. Ook bij zaak nummer 2 kijkt de reus van een vent moeilijk. Motorband, kom morgen ochtend maar, misschien krijg ik de band eraf, misschien ook niet, misschien kan ik hem maken, misschien ook niet. Erg veel trek lijkt hij er in ieder geval niet in te hebben. Ondertussen hebben we ontdekt dat onze 2 hulpvaardige redders een afstudeerstudent uit Engeland en een man uit het zuiden van Canada zijn, beide zijn dus maar tijdelijk in Inuvik en onderzoeken de permafrost. Op ons verzoek zetten ze ons nu maar af bij de camping, we kunnen ze toch moeilijk de hele dag met onze motor laten rondrijden.

Bij de camping aangekomen schiet nog een man te hulp en met zijn 4en tillen ze Sander zijn motor weer uit de pickup. We bedanken beide mannen voor alle hulp en nemen afscheid van ze.

De man die ons te hulp schoot met de motor uitladen is ook een Engelsman, zijn vrouw staat aan de telefoon bij de camping vanwege problemen met de telefoonmaatschappij die ze hebben. De man vertelt ons ondertussen dat de mensen in Inuvik echt de meest onsympathieke, onbehulpzame mensen zijn die hij ooit ontmoet had, misschien was enkel Fort McPherson een graadje erger. Hij heeft dit alles nog niet verteld of de vrouw van de camping komt naar buiten, je kan de motor daar niet zetten dat is geen parkeerplek, we moeten hem 10 meter verder zetten. Dat doen we dan maar om vervolgens verder te kletsen met de engelsman. Tegelijk smeren we even een broodje en overleggen wat we doen. Toch maar zelf kijken of we de band kunnen maken. Ik ga de vrouw van de camping uitleggen dat we een probleempje hebben met de motor en dat we afhankelijk van of we het kunnen maken willen blijven slapen of niet en Sander keert terug naar zijn achterband.

Een paar minuten later is het verlossende woord eruit, het is niet de plug! Dat is goed nieuws, het minder goede nieuws is dat het best een flink gat is, deze keer niet in 1 van de noppen maar wel een flinke.

Met veel lijm wurmt Sander er een paddestoel in, in dit tempo gaan we hard door de pluggen heen. We laten de lijm drogen, pakken alles in en gaan snel weg van deze onvriendelijke plek (we mochten geen gebruik van het toilet maken want we kamperen hier niet, dus met een volle blaas alles ingepakt en 3 km moeten rijden naar het visitor centrum om te kunnen plassen). We bekijken het visitor centrum, de kerk in de vorm van een iglo, de huizen op palen (vanwege de permafrost) en rijden een rondje dorp, daarna is het tijd om de reis naar het noorden af te sluiten en de tocht richting het zuiden te beginnen.

Het weer is ondertussen flink opgeklaard, de lucht is strak blauw. Daarbij is de temperatuur ook flink gestegen dus staan we nu aardig te zweten in al onze winterkleren. Nog een motivatie om snel het dorp te verlaten en wat verkoeling te zoeken in de rijwind.

Deze keer hebben we wel aardig wat ohja momenten, vooral de grindbak naar de laatste ferry toe staat ons nog helder voor de geest. We zwieren weer vrolijk heen en weer tot we als eerste aankomen bij de ferry. Die is pas net vertrokken dus hebben we tijd om even de benen te strekken. Als er een auto achter ons komt aangereden kijk ik om en zie ik dat dezelfde man en vrouw ook op dezelfde ferry stonden richting Inuvik!

Ook op de terugweg laten we Fort McPherson voor wat het is, we hebben uitgerekend dat we rond 20:30 zouden moeten aankomen bij Rock River Campground. Niet dat we de camping zo geweldig vonden maar de Dempster rijden is een 'bitter sweet experience' de weg schijnt nu op zijn best te zijn en we hebben aardig wat horror verhalen gehoord van hoe de weg wordt als het regent. Aangezien het feit ze voor zaterdag flinke regen verwachten rijden wij liever nu iets langer door. Nu ook nog eens de lucht mooi blauw is maakt het rijden nog leuker, de uitzichten zijn prachtig, de heuvels, de kromme en scheve bomen en de watertjes we kijken onze ogen uit.

Voor de tweede keer vandaag passeren we de Nothwest Territories / Yukon grens. Eigenlijk kan de klok nu weer een uur terug maar vanochtend hebben we hem ook niet vooruit gezet en we hebben de hele dag gedaan alsof we in Yukon zaten qua tijd, onze Garmin schiet wel weer een uur terug en het is plots 20 uur, nog een klein stukje dan zijn we er!

Er begint wat bewolking te komen, het wordt ook frisser, en dan opeens zwieren we beide alle kanten op. Modder! Het gas gaat dicht en de snelheid gaat terug van 90 naar 60. Ook dan nog krijgen we het spontaan een graad of 5 warmer. Laten we even stoppen en op adem komen.

Blijkbaar is hier een flinke regenbui overgetrokken en was de weg net gedaan door een grader, een grote modderbende is het gevolg. Ik stap niet eens af want ik voel hoe zacht de grond is. Sander durft wel rond te lopen op deze derrie en maakt een rondje rond de motoren.
We zijn nogal vuil, de modder hangt op het kuip ruitje, de voorkant van de tank, mijn tassen, de koffers, de achterlichten, knipperlichten en kentekens alles is zwart. Voorzichtig kruipen we verder richting de camping, gelukkig is na een kilometer of 2 de weg weer een stuk beter en kunnen we weer makkelijker rijden.

Rond 21 uur rijden we de camping op, rechtstreeks naar de shelter. Daar liggen 2 vrouwen op de picnictafels met hun matjes. De kachel brand reeds. Wij stappen ook binnen en beginnen aan de laatste picnictafel ons avondmaal te koken. Ondertussen knopen we een praatje aan met de vrouwen, ook zij reizen met een tent en vonden het te nat en koud buiten. Maar nu wij er ook zijn gaat 1 van hun in de auto slapen de ander vindt het geen probleem als wij onze tent ook weer hier binnen opzetten dus doen wij dat ook meteen. Als we nog zitten te eten komen er nog 2 meiden binnen, die zijn nog later dan wij! Ook zij beginnen met eten te maken. Ze kwamen ook van Inuvik en vertellen dat zij zelfs met hun 4x4 moeite hadden op het modderstuk.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us