Lekke banden

Big Campbell Creek, Canada No Comments 470

Van Liard Hotsprings, Canada naar Big Campbell Creek, Canada

Alweer een nacht doorgekomen zonder gestoord te worden door een beer. De berenbox staat er ook nog ongeschonden bij.

We ruimen onze spullen op, zetten het eten weer in de motorkoffer en gaan op pad.

Op onze weg naar Watson Lake komen we weer een aantal kuddes met bisons tegen en ook een aantal solisten. En dan zien we opeens een fietser aan de kant van de weg zitten. We stoppen en vragen of alles ok is. Jahoor zegt hij ik wacht op mijn vriend die heeft een lekke band ofzo en komt zo. Wij maken dus maar even een praatje. De jongens zijn vorige week in Prudhoe Bay begonnen en willen in 4 maanden tijd naar Argentinie fietsen! Gisteren hadden ze maar liefst 130 mijl afgelegd. Dat zijn reuze afstanden voor fietsers. Terwijl wij staan te kletsen stopt er ook een auto. Een berichtje van de vriend, het wil niet echt lukken met de reparatie en of hij even terug wil komen. Wij stappen dan ook maar op de motor en rijden ook naar die vriend toe. Die zegt dat hij vanochtend ook al een lekke band had en nu dus weer, de band bobbelt nu heel erg door alle plakkers die erop zitten. Ze zeggen dat de gravel weg die ze genomen hebben (en die wij willen nemen) hun banden meerdere malen heeft lek gemaakt.

Na iets van 120 kilometer komen we aan bij Watson Lake, hier tanken we en bezoeken we de Signpost forest. Het begon met een plaatsnaambord die een inwoner van Watson Lake had meegenomen, sindsdien zijn er vele borden bijgekomen. Mensen nemen een bord mee of je kunt er een kopen, maken en ophangen. We zien opvallend veel Duitse plaatsnaam borden maar dan kan ook zijn omdat die goed opvallen.

Van de Nederlandse zien we enkel Zoetermeer.
En verder, borden, borden en nog meer borden. Je kunt elkaar in dit bos zelfs makkelijk kwijtraken.

Na een tijdje heb je die borden wel gezien, we gaan weer verder. Vanaf hier gaan we offroad rijden. We stappen op, rijden Watson Lake uit en zien... asfalt! Dat asfalt duurt een kilometer of 70 en dan komen we bij wegwerkzaamheden. Zullen ze dan bezig zijn met een weg aan te leggen? We wachten weer op de pilot car en dan gaan we de bouwput in. Het begin is nog goed gravel maar dan komt er opeens een stuk waar ze enkel zand hebben liggen en dat lekker nat hebben gemaakt. Een grote modderpoel is het resultaat en zwieren dan ook alle kanten op.

Lichtelijk verhit komen we aan de andere kant de bouwput weer uit en daar zien we weer asfalt! Dat duurt nog 10 kilometer en dan is het echt gedaan met het asfalt. Gelukkig wordt het geen modderboel meer.

Na iets van 180 kilometer begint Sander te klagen dat er zoveel grind ligt. Dat verbaast me want zo lastig vind ik de weg niet. We rijden nog een stukje verder en stoppen dan maar en constateren dat Sander zijn achterband plat is. We denken terug aan de 2 fietsers en dat we toen nog blij konden vertellen dat we tot nu toe op al onze reizen slechts 1 lekke band gehad hebben, daar kunnen we nu dus 2 van maken.

We halen de nieuwe banden reparatie set tevoorschijn en beginnen met stap 1, zoek het gat. Daarvoor hebben we water en sop nodig want met kijken vinden we hem niet. Het gat blijkt uiteindelijk in de nop te zitten, een zeer bizarre lokatie en met onze nieuwe banden zijn die noppen ook nog eens erg dik. Maar blijkbaar is er een spijker ingekomen of iets want de sop bobbelt vrolijk op. Nu maar eens kijken of we er een paddestoel in krijgen. Met het nodige duw en trek werk lukt het Sander om het lek te dichten. We pompen de band weer op en kunnen weer verder.

Na 40 km is het weer mis. De achterband staat weer plat en deze keer staan we op een ongelukkiger stuk schuine weg. De band is ook meteen zo leeg dat duwen ook niet meer gaat. De paddestoel is eruit geschoten. Maar nog voordat we de pomp kunnen pakken (die we niet eens echt opgeborden hadden) komt ons een vrachtwagen tegemoet met Duits kenteken. En dat terwijl we tot nu toe eigenlijk niemand gezien hadden op deze weg! Uit de vrachtwagen stappen Ralf en Kerstin. Meteen halen ze de compressor tevoorschijn en samen met hun weten we de band weer te repareren. Op het schuine stuk is dat nog best lastig want de motor blijft niet staan.

Een keer valt hij zelfs om en gaat bijna de berm in die schuin afloopt. Daarna bieden Ralf en Kerstin aan met ons ergens hier langs de weg te overnachten. We zitten in erg bebost gebied en vinden dit dan ook een geweldig aanbod.

In convoi rijden wij nog 20 km verder en hun nog 20 km terug (ze gaan richting Watson Lake), dan vinden we een plekje langs de rivier en maken Ralf en Kerstin een vuurtje terwijl wij onze tent neerzetten. We krijgen chocolade, water, eieren en na het eten drinken we met zijn allen Yukon Permafrost.

Het wordt een gezellige avond met veel verhalen. Zij zijn namelijk nu ook al een half jaar onderweg in Noord Amerika en hebben ook het een en ander meegemaakt. Toevallig hadden zij gisteren hun band kapot gereden en ze konden zich heel goed voorstellen dat wij het niet zagen zitten hier met zijn tweeen te overnachten.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us