Tweede set bandjes

No Comments 379

Nog een dagje Edmonton, Canada

Vandaag is het dan toch echt tijd Ross zijn tuin te verlaten en ergens anders heen te gaan. Het is super aardig dat we zo lang mogen blijven als we willen maar we willen graag Marc en Lisa (de huisgenoten van Ross) ook hun privacy gunnen helemaal omdat het Marc zijn laatste week hier in Canada is (hij komt uit Spanje en heeft een jaar in Canada Ross zijn baan overgenomen en visa versa). We pakken dus alles in, nemen afscheid van Marc en vertrekken.

De eerste stop wordt de supermarkt, onze broodjes waren op dus we hebben nog niet ontbeten. Met een nieuwe zak met broodjes rijden we door naar de BMW. We gaan niet eens eerst naar binnen om te vragen naar de banden, eerst buiten aan de picnic tafel ontbijten.

Omdat het vandaag erg grauw is gaan we na het ontbijt, bepakt met onze laptop en rummicub binnen zitten. We vertellen de service medewerkster dat we hier wachten op de banden en nemen plaats aan tafel. Het is hier best goed vertoefen, de laptop staat aan en we kunnen onze mail lezen via het WiFi van de BMW, er staat zelfs een koffieautomaat dus we nemen er nog maar een kopje koffie bij. We leggen onze rummi steentjes uit en dan begint het grote wachten.

Een medewerker van de BMW komt langslopen en zegt, jullie wereldreizigers kunnen echt niet verder zonder een petje, en hij geeft ons 2 BMW petjes. We bedanken de man, zetten de petjes op ons hoofd en gaan verder met ons spelletje. Als we aan rondje 3 willen beginnen komt de medewerkster langs, de bandjes zijn binnen! We treuzelen geen seconde, steentjes in de zak, laptop uit en opruimen, bandjes afrekenen en weg zijn we.

We rijden met de banden meteen door naar Rick, op de parkeerterrein spreken we nog iemand die aangeeft ook wel een mannetje te weten voor banden om te leggen en we geven hem dus graag ons kaartje met ons email adres erop. Bij Rick worden we weer warm ontvangen, we rijden Sanders motor naar binnen en gaan meteen aan de slag. Wederom geholpen door Rick lukt het om in record tijd de voorband te verwisselen. Maar als we hem oppompen om de band goed op de velg te laten ploppen gaat het minder soepel. Beide zijkanten zitten zowat tegen elkaar aan en de lucht gaat dus niet de band in maar gaat er langsaf. Het kost de nodige duw en trek werk om de band goed op de velg te krijgen maar uiteindelijk worden Sanders en Rick hun inspanningen beloond.

De nieuwe voorband gaat erin en nu beginnen we aan achter. Dit avontuur duurt maar een kwartier. Het lukt ons niet eens om de band los van de velg te persen. Ik kan op de band springen wat ik wil hij beweegt niets. Sander leunt er met mijn motor en zijn hele gewicht op en nog niets. Geen probleem zegt Rick ik ken wel iemand.

Een half uurtje later stappen we met Rick in zijn auto en rijden we naar Garry. Die heeft een banden omleg apparaat. De band is zo los van de velg, nu nog eraf. Na de eerste bandenlichter ziet Garry het, Heidenau he? Ja beamen we. Het houdt de mannen niet heel erg tegen (Heidenau is een iets stuggere band en dus lastiger te wisselen). Met 3 man sterk ligt de band er in mum van tijd af en de nieuwe er weer op.

Garry is zelf op zijn KLR naar Zuid-Amerika gereden, wij vinden het wel interressant om daar meer over te horen. En Garry biedt al meteen hun extra slaapkamer aan, ook mogen we in de tuin slapen als we dat liever doen, ze hebben een extra badkamer en uiteraard eten we toch mee? De keus is snel gemaakt, we rijden met Rick terug naar onze motoren, zetten die in elkaar en rijden dan terug naar Garry. Zo gezegd zo gedaan, terug bij Rick zetten we de achterband erin, ruimen alles op. Bedanken Rick voor alle goede zorgen en hulp en rijden via de liquor store naar Garry. Ondertussen is diens vrouw Esther ook thuisgekomen snel trekken we onze motorkloffie uit en we gaan met zijn allen aan tafel zitten. Eerst wat verhalen uitwisselen terwijl de worstjes op de barbecue liggen te garen. Na een heerlijk dinner van worstjes, broodjes en allerlei sausjes en salades halen we de kaarten tevoorschijn en ook kleden we ons weer even om want toen ze hoorden dat ik het meest verschrikkelijk van alles de handwas vindt zeggen ze meteen zet de wasmachine aan! Dus met de kleren in de wasmachine buigen wij ons over Garry zijn gereden route en onze geplande route. De avond vliegt zo in een record tijd voorbij. Voor we het weten is het 23 uur, Garry en Esther moeten morgen werken dus het is tijd om naar bed te gaan. Wij kunnen uiteraard niet vuil in bed stappen dus springen we eerst nog even snel onder de douche. De kleren zijn na de wasmachine de droger in gegaan dus die kan ik ook meteen weer opruimen. Wat een genot zijn die apparaten toch!

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us