Sannie en Jannie en de verloren kentekenplaat

Beauval, Canada No Comments 494

Van tegenover Pawistik Lodge, Canada naar Beauval, Canada

Ik wordt wakker en kijk op mijn horloge, 7 uur?! Jeee ik heb uitgeslapen, maar nu is het dan wel meteen tijd om op te staan. Al snel zijn we weer op pad, in onze protectievesten met deze keer maar een lange mouwen shirt eronder aan. Binnen een half uur staan we weer stil, toch ook maar een jas aantrekken.

Iets van 100 km verder komt onze afslag naar Highway 165 die gaat naar het westen toe.

Zodra we de bocht om zijn stoppen we maar even om op de kaart te kijken. Het gravel is niet het grootste probleem maar waar gaan we aan benzine komen? We hebben nu 150 km afgelegd in deze provincie op asfalt maar nog geen dorp gezien! Terwijl wij op de kaart staan te turen rijden 2 vrachtwagens de straat in, ze stoppen voor ons en lopen naar ons toe. Ze vertellen ons dat in La Ronge benzine is en dat de gravel weg best goed is maar dat er wel 'sandy patches' zijn. We bedanken de mannen en laten ze met een ruime voorsprong vertrekken. Als de stof is neergedaald vertrekken ook wij.

De vrachtwagen chauffeurs hebben een zeer goed inzicht in de kwaliteit van de weg, over het algemeen prima gravel maar af en toe een lekker zandbakje. Net genoeg om ervoor te zorgen dat je je constant moet concentreren maar niet genoeg om echt problemen te veroorzaken. Het valt ons wel op dat het aantal tegenliggers en inhalers best groot is, en iedere keer zitten wij dus in een heerlijke stofwolk.

95 kilometer verderop rijden we weer het asfalt op, nu moeten we even 30 km naar het noorden om naar La Ronge te gaan om daar te kunnen tanken. Dat is om want we moeten eigenlijk naar het zuiden maar een volgend tankstation halen we niet, om La Ronge te halen moet ik al op reserve.

In La Ronge lunchen we ook meteen, dat doen we bij het visitor center. Terwijl we daar voor de kaart staan om de komende route te bekijken (wederom Highway 165 en dus wederom gravel) voelt Sander iets in zijn nek.

We denken dat het een teek is, ik haal de tekentang erbij en haal het beest uit zijn nek, we bekijken het diertje eens goed en concluderen dat het toch geen teek is, wat dan wel, dat is ons niet duidelijk.

We gaan weer verder, eerst 50 km over asfalt naar het zuiden, de eerste druppels beginnen net uit de paarse lucht te vallen als wij mogen afslaan op de gravel weg die naar het westen gaat, snel weg uit de regen! Omdat het bij de lunchpauze zo heet was hadden we onze jassen weer opgeborgen, maar als we ver genoeg van de regen vandaan zijn stoppen we toch maar weer om die aan te trekken.

Het volgende stuk highway 165 is 165 km lang, dan komen we aan in Beauval en daar kunnen we tanken en kiezen om door te gaan op gravel of op asfalt. De eerste 30 km worden gekenmerkt door vreselijke wasbordjes. Zo erg dat ik nog ergens opmerk dat het lijkt alsof mijn stuur uit mijn handen wordt gerukt. Bij kilometer 75 hoor ik Sander opeens zeggen, waar is je kentekenplaat?!

We keren meteen om en speuren de weg af, had ik de plaat nog bij de lunchpauze? We denken het wel maar ja, ik reed achterop dus garantie hebben we niet. Na 40 km terugrijden stoppen we even, Sander begint hem al aardig te knijpen. We halen de cameras erbij en zien dat ik hem in ieder geval nog had in het midden van de eerste gravel weg (om 11 uur vanochtend dus). We rijden helemaal door tot de kruising met het asfalt. Geen kenteken plaat. Wat nu? We hebben een aantal automobilisten gevraagd die we tegenkwamen onderweg maar ook die hadden niets gezien. Ik maak een rekensom, de teller staat nu op 200, naar Beauval is 165, 365 moet ik halen op mijn tank, we kunnen dus nog een keer omkeren en toch naar Beauval gaan, de eerste 30 km gaan we dan nog langzamer rijden en speuren, de andere optie zou zijn via het asfalt afzakken naar het zuiden naar Prince Albert en dan maar naar een politie bureau gaan om aan te geven dat ik mijn plaat verloren ben.

We kiezen voor optie 1, nog een poging om de plaat te vinden. Na 20 km rijden, 4 keer afstappen en de bosjes in lopen, een oververhitte motor en een paar spannende momenten in zacht zand omdat we teveel op de kant rijden.

Wat zie ik hier op de weg liggen?
En jahoor met de gele kant omhoog zijn we er net ook gewoon voorbij gereden (of iemand heeft eroverheen gereden waardoor die omgedraaid is want de plaat is redelijk gebutst). Mijn kentekenplaat!!!! We doen ter plekke een vreugedansje, de plaat gaat daarna veilig de topkoffer in, bij de eerste garage die we tegenkomen laten we er een paar gaten in boren en dan wordt de plaat vastgeschroefd aan de motor.

Ondertussen is het wel al 17 uur, of 18, eigenlijk weten we het niet heel precies want onze Garmin loopt een uur achter sinds gisteren, hij denkt dat we al een tijdsgrens zijn overschreden maar die ligt toch echt pas op de provinciegrens met Alberta volgens de kaart. We hebben nog zo een 145 km voor de boeg over gravel, we zijn stoffig en het best wel zat. Dit gaat een latertje worden. We bijten door (we moeten wel want hier is echt helemaal niets) en gaan verder. De weg wordt hoe langer hoe beroerder. We moeten steeds meer staand rijden omdat de diepe gravel bakken of zandbakken steeds meer toenemen. Zijwegen zijn er niet, een brede berm ook niet en bovendien zitten we in de bossen, beer gebied dus. De bossen zijn ook nog eens voor een deel afgebrand dit is misschien wel een mooi gezicht maar niet echt fijn als je een slaapplek zoekt. Soms zijn de bomen groen, soms fel rood en andere zijn zwarte stokjes.

De branden zijn wel onder controle en de weg is al bijna een week alweer vrijgegeven toch zien we wel nog brandweerlieden bezig.

Het is 20:30 op mijn horloge als we eindelijk zijn aangekomen op de eerste camping die we zagen, net voor Beauval stond een bord Sandy beach, niet echt een naam waar we om stonden te juichen. Met mijn motor op reserve (een leuke oefening de reserve kraan opendraaien in een grote grindbak) rijden we het zanderige pad op, gelukkig waren ze wel zo vriendelijk om verwachtingen te managen, camping over 2 km, vaak staat er helemaal niets en moet je maar kijken wanner je ergens komt. De eigenaren zien op een laat tijdstip 2 stoffige mensen voor hun deur staan, kamperen mogen we dan ook gratis, er is enkel geen hout voor een kampvuur zeggen ze. Geen probleem wij gaan eten maken, tent opzetten en ons bed in, kampvuur hoeven we echt niet! Tijdens het uitpaken van de motor zien we pas hoe fijn de stof was vandaag, het is de etenskoffer binnengedrongen, Sander zijn garmin houder wil de garmin niet meer loslaten, sleutels passen niet meer in hangsloten, wij beide zien eruit als clowns en onze kleren zijn bruin. Eerst maar even een paar handen water in ons gezicht gooien en dan kunnen we eten, morgen toch maar even kijken of we niet voor de verandering een dagje asfalt nemen.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us