De weg is recht

Port Hope, USA No Comments 403

Van Bayham, Canada naar Port Hope, USA

Deze keer is het Sander die om 6 uur overeind in bed zit, er zit iemand aan de motoren! Dat blijkt niet zo te zijn, wat hij hoort is de deur van de trailer tegenover ons, maar nu we dan toch wakker zijn kunnen we net zo goed meteen opstaan.

We zijn dus al vroeg op pad maar de weg kan ons niet erg bekoren, we besluiten dus maar een stuk snelweg te pakken om zo snel aan te komen op ons einddoel van vandaag, een keer een vrije middag dat klinkt echt aantrekkelijk. Wel stoppen we nog even in Canada bij de supermarkt om brood in te slaan voor de komende 2 dagen USA, nu we de kans hebben willen we graag USA door zonder zoet brood. En nu we dan toch bij de supermarkt staan nemen we ook meteen avond eten mee. Als we langs de groente komen zien we een zak met divers fruit voor 1 dollar, druifjes, appeltjes, peertjes en een mandarijn, die gaat dus ook mee.

Met een volle top koffer rijden we naar de grens.

Omdat ze de vorige keer wilden dat we 1 voor 1 kwamen doen we dat nu ook, ik heb de linker poort en Sander kan even later bij de rechter terecht. Citizenship? Netherlands. Ik geef hem mijn paspoort en motorpapieren, wat moet ik met dat kaartje vraagt de agent? Dat zijn mijn motorpapieren meneer. Is het kenteken Nederlands? Ja meneer. Welke code is dat? NL meneer. Nee zegt hij dat gaat niet werken. Sander is ondertussen bij de collega aan de beurt. De 2 agenten kijken elkaar vragend aan, weet jij wat je hier mee moet? Er wordt een derde bij gehaald. Ondertussen krijg ik de vraag of ik eten bij me heb. Nu lieg ik niet als ik zeg dat ik dat niet heb, mijn bagage zit vol met de kleren en slaapspullen, Sander heeft het eten. Maar ik antwoord dus netjes met nee meneer maar zeg maar niet dat Sander dat wel heeft. Gelukkig krijgt Sander de vraag niet (tot op heden hadden ze ook nooit ergens aangegeven dat eten meenemen een probleem is) en nadat de 3 mannen een tijd zijn bezig geweest met het overtikken van ons VIN nummer mogen we verder.

In Michigan stoppen we meteen bij het tankstation benzine is in de USA namelijk goedkoper als in Canada, we schakelen de tellers weer om naar miles, gooien de tank vol. Daarna zoeken we naar een geschikte picnicplek, we vinden een mooi grasveldje en zakken neer in het gras, om meteen bestookt te worden door muggen. Snel werken we dus maar onze lunch weg en stappen weer op, nog maar 108 km te gaan over een scenic route. Dat wordt een vroegertje!

Na een kilometer of 15 heb ik dorst, ik wil de slang van mijn camelbag pakken maar die hangt niet op de plek waar die hoort. Nee he denk ik, ben ik weer vergeten de slang voor mijn borst vast te klemmen. Ik draai me om op de motor en zie daar achterop mijn Ortlieb mijn Camelbag liggen. Stoppen! Roep ik maar naar Sander. Waarom vraagt hij nog? Ik heb mijn Camelbag niet om die ligt gewoon los achterop. Toch een mazzel dat de weg zo recht is, dat ding ligt al 15 km rustig achterop te liggen.

De rest van de afstand blijkt toch nog lang te duren, de scenic route is een lange rechte weg waar je eigenlijk niet veel ziet. Het enige wat ons echt doet verbazen is op 2 km voor het eindpunt onze voorligger, is dat raam niet een beetje laag??

Iets na 14:00 uur rijden we de camping op, we krijgen een plekje op een open veld, en dat terwijl het best hard waait! We zetten de tent met de achterkant in de wind en worstelen daarna met onze screenhouse, met deze wind zijn er geen muggen maar omdat alles open is, is er ook geen schaduw en dat terwijl het flink heet is. De screenhouse trekt helemaal scheef in de wind maar hij blijft staan, we kruipen erin en beginnen eerst maar eens met een grote schoonmaak. Ik was al onze kleren terwijl Sander een waslijn ophangt en creatief met touw is om de was eraan te hangen. We hebben namelijk maar 6 wasknijpers bij ons, normaal gebruiken we die niet eens maar met deze wind moet alles wel vast hangen. Na een uurtje wassen en spoelen hangen onze leggings, shirtjes, korte broeken, ondergoed en sokken in de wind te wapperen, dat droogt natuurlijk ook lekker snel zo. Wij gaan maar even een rondje lopen over de camping om te kijken of we ergens het meer in kunnen om te zwemmen, er blijkt alleen een bootramp te zijn, dan maar daar een stukje het water in en dan snappen we al heel snel waarom hier niemand zwemt, het is ijskoud!

Gelukkig neemt na het avondeten de wind af, nu kan Sander aan zijn favoriete bezigheid, kleppen stellen. Deze keer is mijn motor aan de beurt. In tegenstelling tot de Hondas is nu het karwij binnen een uur gepiept, toch wel fijn die BMW's!

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us