Pijnlijke voet

St Martins, Canada 1 Comments 367

Van Hillsborough, Canada naar St Martins, Canada

Gisteravond had Sander last van zijn voet, helaas is dat na een nacht slapen er niet beter op geworden, sterker nog zijn voet is nu ook nog dik geworden. Wat kan het toch zijn? Hij heeft wel vaker dat hij zich verstapt of iets waardoor hij last van zijn voet heeft maar normaal wordt het niet dik. Wat er mis is met mijn pols weten we wel, ik ben geprikt door een of ander gemeen muggetje, zeer doet het niet maar mijn pols is zo dik dat ik geen horloge meer om kan doen. Een lekker stel zijn we zo dus. Omdat Sander zijn voet zo zeer doet maken we eerst een teil vol met heet water, misschien vindt de voet dat lekker. Terwijl hij met zijn voet in het water zit ontbijten we. Daarna ruim ik de tent op terwijl Sander probeert zijn schoen aan te krijgen, een pijnlijk karwei dat maar moeizaam tot een succesvol einde komt. Als alles bepakt klaar staat strompelt hij naar zijn motor toe en stapt op, eens kijken hoe ver we gaan komen, doel van vandaag is een camping.

De eerste camping ligt 8 km verderop, maar nu we lekker in de 5de versnelling kunnen cruisen gaat het wel dus we rijden door, stoppen bij bezienswaardigheden is nu echter wel een uitdaging. Schakelen is pijnlijk en afstappen is sowieso een no-go dus Cape Hopewell laten we links liggen, we vragen ons af of er uberhaupt iets te zien is met de mist die er hangt.

Bij Cape Enrage wil ik wel even kijken, terwijl Sander rustig doortokkelt schiet ik snel een plaatje van de rotsen in de mist.

Daarna besluiten we terug te rijden naar de hippy camping waar we niet zo lang geleden langs gereden zijn, Sander ziet verder rijden niet echt zitten. De hippy camping blijkt een stuk gras te zijn zonder toiletten of stromend water, best leuk voor wild kamperen maar niet fijn als je amper kunt lopen en snakt naar een douche.
Omkeren dus en dan toch maar even doorbijten tot St Martins.

Onderweg komen we door het Fundy National Park helaas ligt de weg er opengebroken en de auto's kruipen echt over de gravel weg heen, niet lekker als je liever niet wil schakelen. Na het park gaan we vrijwillig het gravel op, we nemen een afkorting en omdat er een langere asfalt weg is hebben we de weg grotendeels voor onszelf.

Op een paar stukken na is de weg in prima staat, de paar stukken na zitten dan ook echt barstensvol met kuilen, er is geen ontkomen aan. Met een gangetje van 50 km per uur, in de derde versnelling kunnen we constant het hele pad afrijden. Eenmaal weer terug op het asfalt is het dan nog maar een klein stukje tot de camping van St Martins.

Eenmaal op de camping aangekomen doen we eerst lunchen, daarna verhuizen we nog eens van plek want waarom mogen alle campers (maatje bus) naast het toiletgebouw staan en moeten wij er 100 meter vanaf staan? Dat krijgt Sander nooit gestrompeld. Ik zie een ander tent veldje wat veel dichterbij de wc's is en vraag of we daar niet kunnen staan. Dat mag, dus stappen we nog 1 keer op de motor en rijden daarheen.

Terwijl Sander een douche neemt zet ik de tent op, daarna verdwijnt Sander met de laptop naar de lounge, een soort woonkamer met zitbanken en een stopcontact. De laptop kan opladen, hij kan zitten en er is nog internet ook (zij het zeer traag internet). Ik neem zelf ook even een douche en ga dan op ontdekkingstocht waar we zijn aanbeland. We zitten op een camping die heel druk is met campers. De een nog groter dan de ander.

Ik zie er maar 1 met de 'normale' maat van een meter of 4 tot 5, de andere zijn dubbel assers of nog groter. Ook hebben ze allemaal van die wanden die aan de zijkanten uitschuiven. Ook staan we aan de kust en de kust staat hier bekend om zijn tij verschillen, tot wel 25 meter verschil tussen eb en vloed! En inderdaad als ik bij eb (rond 18 uur) ga kijken zie ik heeeel veel schuimend strand.
Jammer dat we geen foto tijdens de lunch hadden genomen want toen was het vloed.

De avond brengen we ook door in de lounge met de computer, even wat opschonen en bijwerken, de route online zetten, een backup maken en nog andere huishoudelijke taken, hopelijk is de voet morgen beter en kunnen we weer verder.

1 Comments

03-07-2015 John Wamelink
Niet teveel van dit soort grappen!! Het is nog een lange weg naar Alaska en dan moet je dit niet hebben toch. Sterkte en voorspoedig herstel!

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us