Het is gelukt we zijn vertrokken

Petty's Cove, Canada 1 Comments 399

Van Halifax, Canada naar Petty's Cove, Canada

We hebben er zin in hoor! Vandaag gaan we eindelijk weer rijden. Geen wonder dat we ruim voor de wekker wakker zijn en meteen ons bed uit springen. Omdat de autoport best een eind weg is gaan we vandaag met de bus. Hoe laat hier de bus precies rijdt blijft ons een raadsel, op internet staan een paar haltes met tijden en alles wat er tussen ligt is dan blijkbaar ook iets tussen die tijden. Omdat ook de haltes niet op internet staan blijft alles een beetje een gok. Het begin is echter makkelijk, bus 1 rijdt 2 straten bij ons vandaan en daar zijn we al een paar keer langs gelopen.

Vervolgens nemen we het pondje naar de overkant van Halifax en daar stappen we in bus 60.
De chauffeur waarschuwt ons als we er zijn en is zelfs zo vriendelijk om ons het gebouw aan te wijzen.

Om 8:45 stappen we bij de autoport binnen, wij komen voor onze motoren. Ze zoekt de papieren op en zegt, wanneer hebben jullie betaald? Maandag mevrouw, oh daar is geen bevestiging van. Jullie moeten even wachten tot ik bevestiging van betaling van Baltimore heb, ik zal ze meteen even mailen om die zsm te geven, maar vanwege het tijdsverschil kan het even duren. Baltimore? Ik heb betaald bij WWL in Halifax... dat blijkt niet uit te maken, die geven het door aan Baltimore en die bevestigt het dan weer bij Autoport Halifax. Handig hoor! Het wordt 9:30 en ze belt maar eens. Het wordt 10:05 en dan neemt er eindelijk iemand op, Baltimore begint pas om 9 uur blijkbaar (en er is 1 uur tijdsverschil). Daarna belt mevrouw iemand op om opdracht te geven onze motoren te halen, maar zegt ze, wij mogen ze pas aanraken als we ervoor getekend hebben.

Buiten gaan wij vol spanning wachten op de motoren, komt er al iets?? En dan na een hele tijd wachten horen we het bekende geronk van Sanders BMW, daar is 1!

Omdat de man die hem brengt het niet lukt de standaard uit te klappen overtreed ik de regel en help hem, hij geeft me trouwens toestemming hiervoor. Hierna wandelt hij terug en 10 minuutjes later is daar ook nummer 2!
Die vond hij moeilijker want hij krijgt zijn voeten niet onder de schakelpook (meneer is best fors en heeft duidelijk grotere schoenmaat dan 37). Nu krijgen we opdracht de motoren te inspecteren, we maken de topkoffer open en ontdekken dat al met al slechts 1 ding mist. Maar ze weten ook meteen wat ze stelen, ze hebben onze primus brandstoffles meegenomen, en zonder die fles kunnen we niet koken. Omdat wij de bui al voelen hangen en weten dat we hoog of laag kunnen springen de fles blijft weg, tekenen we maar voor ontvangst en vertrekken naar huis terug. We hadden gezegd om 11 uur de kamer leeg achter te laten maar helaas is het nu al 11 uur en moeten we nog terug rijden.

Om 11:30 zijn we terug thuis, snel maken we de kamer leeg en dan beginnen we met opladen, omdat we ook nog tasjes op de motor moeten vastmaken en alle bandjes moeten knopen duurt dit proces nog best lang. Pas om 15:00 zijn we startklaar, eerste halte? Een outdoor zaak voor een nieuwe primus fles.

We rijden weer het centrum van Halifax in en ontdekken dat de outdoorshop tegenover de douane zit, daar zijn we dus al een paar keer voorbij gelopen. We vragen een medewerker naar een Primus fles en leggen uit dat we net onze motoren van de boot af hebben gehaald en dat onze fles verdwenen is, als wij bij de dezelfde man afrekenen aan de kassa vraagt hij vrolijk, heeft u een Mec klantenkaart? Ehh nee zoals we al zeiden komen we uit Nederland. Tja dan kun je hier niets kopen. Enkel klantenkaart houders kunnen hier iets kopen, die zijn namelijk medeeigenaar van de winkel. Maar voor 5 dollar kun je lidworden, de kaart is levenslang geldig. Ehh ja meneer maar wij wonen hier niet... Om een lang verhaal kort te maken, de best goedkope primus fles was uiteindelijk duurder als in Nederland, maar wij zijn nu wel medeeigenaar van Mec!

Volgende halte is de supermarkt en tankstation, we gooien de motoren vol en slaan eten in voor het avondeten en dan kunnen we eindelijk op pad. Het duurt nog wel even voor we Halifax achter ons gelaten hebben want het verkeer staat muur vast. Maar eenmaal de stad uit komen we op een rustige weg met hier en daar prachtige baaitjes. We hebben nog niet echt tijd om foto's onderweg te maken, we zijn nog teveel bezig met wennen aan dit nieuwe continent, de snelheid ligt overal absurd laag dus zitten we de helft van de tijd op de kilometer teller te kijken om te controleren dat we niet te hard gaan.

Na 50 km komen we aan in Peggy's Cove, een pitoresque dorpje met een mooie vuurtoren.

Die gaan we bekijken. Zodra we aankomen spot ik al een picnictafel en wat gras. Zullen we hier mogen wildkamperen? We stappen af en ik ga het eens vragen, ja zegt de vrouw van de winkel ik zou zeggen van wel maar vraag het voor de zekerheid aan de manager. Het duurt even voor we Marcy, de manager, te pakken krijgen maar die vind het geen probleem, ze wijst ons zelfs nog op een tweede spot die 's-nachts rustiger schijnt te zijn. Nadat wij even rondgelopen hebben vinden we nog een derde plek met een picnictafel, we besluiten dat dit de beste plek is (een beetje buiten de mensen massa) en beginnen ons het plekje toe te eigenen. Eerst even omkleden want het is vandaag goed warm.
Daarna eten maken ik haal bij de wc's van de giftshop ondertussen water voor de afwas. Na het eten zetten we de tent op, gooien alle spullen erin en gaan terug naar de vuurtoren voor nog wat foto's bij zonsondergang. Daarna moeten we nog onze tent inrichten en dan jagen de muggen en de temperatuur ons snel het tentje in.

1 Comments

26-06-2015 fred
hehehe eindelijk rijden ze weer. safe journey!

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us