De langste dag

Halifax, Canada No Comments 481

Van Roosendaal, Nederland naar Halifax, Canada

Om 5:30 gaat de wekker, niet dat we een wekker nodig hebben want wakker zijn we toch al. Na een ontbijtje stappen Sander en ik bij mijn ouders in de auto en zetten we koers naar Brussel. Daar worden we afgezet op de kiss and ride zone, terwijl Sander een karretje haalt sleur ik alvast een deel van de bagage de auto uit. We zetten de 2 kisten op de kar daar mijn tassen bovenop en het karretje zit bomvol. Ik loop met alle handbagage mee naar de ingang waar we meteen maar een tweede bagage karretje pakken en de boel overstapelen dat rijdt een stuk beter.
Binnen beginnen we met het vraagstuk tickets printen. Gisteren hebben we online ingechecked maar bij het process boarding passes printen trad er een fout op, we zijn dus al ingechecked en hebben zelfs al betaald voor de extra bagage maar nu nog een instapkaart. We spreken een medewerker aan en die zegt probeer het maar gewoon bij de zelfcheckin. Dat lukt en 2 tellen later hebben we ieder 2 vodjes (zelfs papier is te luxe voor de blaadjes die we kregen) met daarop stoel en gate nummers. Dat was horde 1 nu naar de bagagewrapper.
In Afrika hebben we voor het eerst gebruik gemaakt van de bagagewrapper, een machine waar folie om je koffer wordt gedaan ter bescherming, omdat ik 2 eigenlijk lossen tassen heb en Sander op iedere alu koffer een tas willen we dit aan elkaar laten maken door de folie. Op internet staat dat op dit vliegveld zo een wrapper is en dat deze service 5 euro per koffer kost. Die informatie blijkt iets verouderd, de machine is er nog maar tegenwoordig vragen ze 10 euro per koffer. Een mooie onderneming voor die mannen daar want bij gebrek aan concurrentie kunnen ze uiteraard vragen wat ze willen. Wij laten onze 3 stuks bagage inpakken en gaan dan met onze, nu gifgroene, pakketten naar de checkin.

In de rij worden onze paspoorten door iemand gecontrolleerd, voor hoe lang gaan jullie naar Canada? Hebben jullie een retour ticket? Mag ik dat even zien? We krijgen het al warm heb ik iets bij me waarop de retourdatum staat? Gelukkig heb ik dat wel en ik kan hem laten zien dat we 21 september terugvliegen, we krijgen onze paspoorten terug met de mededeling dat we wel moeten opletten dat we maar 6 maanden in Canada visum vrij mogen verblijven.
Als we aan de beurt zijn om de koffers op de band te zetten moeten ze eerst even goed in de computer zoeken naar de derde koffer waar ik voor betaald heb maar als ik een bewijs van betaling laat zien is er geen probleem, koffer 1 gaat op de band en weegt 22,1 kg dat is netjes want het max is 23. Nummer 2 is 22,6 kg nog altijd prima, dan nummer 3, mijn tassen 23,6 kg ojee gaan ze nu mekkeren? Maar nee hoor ook nummer 3 wordt voorzien van een label en gaat richting vliegtuig. Nu lopen we nog met ieder een tas handbagage, een tanktas en al snel ook met onze jas en protectievesten in de armen want het is snikheet op het vliegveld.
Moeiteloos passeren we de paspoortcontrole, daarna is er een Ikea achtige zo zie je alles route dwars door de tax free shopping winkels naar de handbagage check. We nemen de gok en zonder onze tandpasta e.d. In apparte tasjes te doen gaan we naar de handbagage controle, de tassen komen moeiteloos door de scanner net als wijzelf. We juichen even stilletjes dat we niets hebben hoeven weg te gooien en wachten bij de gate.
Als het bijna boarding tijd is wordt opeens omgeroepen, willen de volgende mensen zich melden bij de gate, en na een reeks namen opeens Wamelink en veel later ook Horsch, wat is er aan de hand? Nou wij zijn, the choosen ones, wij mogen door de 100% controle. De vrouw die als eerste gaat moet haar hele handtas uitruimen en alles wordt 1 voor 1 bekeken. Gelukkig hebben wij net het flesje water uit onze handbagage leeggedronken. Ik mag als nummer 4, je wordt gefouilleerd terwijl de ander met mijn tanktas begint. Wat is dit voor een tas? Ik leg uit dat het voor op de motor gaat, hij opent de klemmen, maakt de tas open en je ziet de moed hem bijna in de schoenen zakken. Mijn tanktas zit namelijk propvol, bovenop een pak koekjes, gevolgd door een zak Haribo, dan een kaart spel enz etc. Hij vind mijn MP3 speler en vraagt, nog meer electronica? Ik help hem en diep mijn telefoon uit de tanktas op, dat is alles meneer. Ik moet beide aan zetten en als hij ziet dat ze werken is het goed. Hij begint aan mijn andere tas, helaas voor hem zit die net zo ram vol. Ik vertel hem dat mijn navigtie erin zit en diep die op, als hij ziet dat ook die werkt en als hij ook ziet dat ondertussen iedereen geboard begint te worden vind hij het prima, ik mag door. Sander is de volgende en ook hier help ik maar even mee, hier is de telefoon, de camera, de laptop de navigatie. De man vind het allemaal prima en we mogen door (inclusief ons flesje water, de tandpasta, de zippo enz etc).

Als iedereen geboard is (het vliegtuig is helemaal vol, overboekt zelfs want ze zochten 1 vrijwilliger die een dag later wilde vertrekken) krijgen we te horen, welcome on board this is the flight to Philadelhia or Bangor. He wat? Destination unknown? Ja legt de piloot uit, het is nogal slecht weer in Philadelphia dus misschien halen we het niet op 1 tank dan moeten we in Bangor even landen om te tanken en dan kunnen we verder. Wij hopen maar van niet want halen we onze connectie dan nog wel? We vertrekken en kunnen over de komende 8,5 uur niets meer zeggen dan alle lof voor US airways, deze keer niet in een vrieskist gevlogen, de maaltijd was misschien iets aan de vroege kant maar smaakte prima. Twee uur later kwamen ze met een ijsje langs en kreeg iedereen een ijsje, weer 2 uur later kwamen ze met een wrap en chococakje (ok die wrap was niet zo lekker) en daarna nog eens met pretzels, honger hebben we niet geleden onderweg! Precies op tijd landen we in Philadelphia, het weer is opgeklaard dus we konden in 1 ruk door. Helaas moeten we hier wel onze bagage ophalen en weer op een andere plek inleveren zodat alles weer door de scan moet.
Als we bij de bagagebanden aankomen de volgende verrassing, een karretje kost hier gewoon 4 dollar! Terwijl ik op zoek ga naar onze dollars kijkt Sander in het rond en ziet dan opeens dat er al iemand betaald heeft, we kunnen gewoon een karretje pakken. Dat is mazzel! Sanders koffers zijn al snel in beeld, nu is het nog wachten op mijn groene vierkante kubus. Als we ook die te pakken hebben zetten we koers naar de checkin. Je loopt door de poort, nothing to declare en je levert je koffers weer in. Verder geen enkele controle te zien. De jongen die de koffers aanneemt zegt bij de mijne nog, tjee that's an odd size package! Jup meneer dat weet ik hier heb je hem en dan nog 2 ook redelijk aparte alu koffers, have fun with it. Wij gaan door naar de volgende controle. Eerst weer paspoort vervolgens heb ik de eer dat ze met een doekje over mijn handen willen wrijven, het resultaat gaat in de computer en als die OK zegt mag ik door. Daarna nog een handbagage scan, wederom geen enkel probleem, flesje water, tandpasta, zippos alles mag weer mee Amerika uit.

We strijken neer in de foodcorner en besluiten nog maar eens wat te eten te nemen, tenslotte is het al weer 16 uur en over 1,5 uur moeten we boarden en dan krijgen we niet meer. We nemen een hamburger met kip met wat friet, werken dat weg en slenteren dan naar de gate het wachten begint weer.
Het wordt 17:30 (in Nederland is het dan iets van 23:30??) en er is nog geen vliegtuig te zien. Uiteindelijk vertrekken we dan ook met ongeveer 45 minuten vertraging uit Philadelhia, de piloot hoopt de vertraging in te halen omdat we wind in de rug hebben, van dat alles heb ik niet veel meegekregen want (zie de foto maar).
Dat tafeltje ligt echt niet slecht! De vlucht heeft uiteindelijk toch iets van 2:15 uur geduurt. Sander lukte het wel om tijdens de eerste vlucht wat hazeslaapjes te doen maar niet op deze. Ondertussen zijn we alle twee dood op. In Halifax is het dan slechts 21:09 als we aankomen maar voor ons is dat dus al ver naar middernacht. Omdat we helemaal achter in het vliegtuig zitten kunnen we de kist pas als laatste verlaten, we staan dus ook achteraan bij de paspoort controle en die nemen hun tijd. Als we er eindelijk doorheen zijn is alle bagage al uitgeladen en ligt de caroussel al dicht. We trekken Sander zijn koffers eraf en wachten, tot we opeens denken, als die band stil staat en hier verder niemand is, betekent dat dat ze klaar zijn? Ik vraag het iemand en die zegt ja, mis je wat? Ehh ja mijn koffer. Dan moet je daar heen en je koffer aangeven. Bah dat is niet leuk, ik draai me zuchtend om naar Sander zeg hem dat hij ook maar moet komen dat er niets meer komt en terwijl wij richting de claim balie lopen draai ik me om de een of andere reden nog eens om en zeg, maar dat zijn toch mijn tassen?! Ik loop er heen en jahoor daar liggen mijn tassen, ze zijn alleen gecontrolleerd en vanwege de controle zit er geen gifgroene folie meer omheen, sterker nog er zit niets meer omheen en ze zitten erg slordig dicht, nog een mazzel dat we niets kwijt zijn geraakt uit die tassen! We gooien de tassen op een tweede kar en zetten koers richting de bus, het is 22:15, de bus vertrekt om 22:15, halen we dat?! Ik storm naar buiten terwijl Sander binnen wacht, er is namelijk een trap, met 7 stuks bagage geen feest, buiten zeikt het ook nog eens van de regen en als ik de straat af tuur zie ik niets, busje komt niet zo, busje is reeds geweest. Dat wordt een uur wachten.

Het uur is zo om, we maken de wieltjes onder de koffers, strappen de handbagage tassen er ook op en kunnen dan meteen door naar de bushalte. Met de 200m die we de koffers hebben gereden weten we al 1 ding, dat rijdt echt niet fijn! We sleuren de hele zooi de bus in, betalen de chauffeur en storten weer neer. Sander is over moe en niet in een top humeur (understatement van die nacht!) dus de weg leggen we zwijgend af. Bij de bridgeterminal hang ik mijn tassen om en pak de tanktassen terwijl Sander de twee koffers het perron over sleurt de volgende bus in. Die nemen we tot de eindhalte, vanaf daar moeten we met een taxi verder. Van de bushalte tot de taxi stop is het nog geen 200 meter, maar die gaan wel berg op, en er zitten richels in de stoep en we zijn moe. Eind van het liedje is dat is onderstel met wieltjes nu in 2en ligt, net als 1 van de spanbanden. Gelukkig is het me gelukt een taxi bus te scoren waar achterin een rolstoel gereden kan worden. We zetten onze twee torens aan tassen erop en bzzzt die zijn binnen. Ik schuif met mijn motor tassen om mijn nek de achterbank op en Sander past er dan nog net bij. De chauffeur zet ons voor het huis af. Helaas blijkt Roz 4 treden te hebben die we omhoog moeten om de voortuin in te gaan. Ik laat Sander op de stoep staan en ga eerst even aanbellen. We zijn gelukkig op het juiste adres. Met zijn tweeën slepen we alles het trapje op de deur naar binnen. De kamer zit gelukkig wel op de begane grond. We krijgen een snelle rondleiding, hier is ontbijt, hier de douche daar het licht en hier is de sleutel en dan ploffen we uitgeput ons bed in.

0 Comments

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us