Bye bye brommies

Nieuwersluis, Nederland 1 Comments 576

Van Nieuwersluis, Nederland naar Zeebrugge, Belgie en weer terug naar Nieuwersluis, Nederland

Vandaag is het zo ver, de reis gaat een beetje beginnen. De motoren moeten naar de boot worden gebracht zodat ze zaterdag geladen kunnen worden en ze als het goed is, de 22e in Halifax aankomen.

Om 11:30 begint de grote reis, we stappen op de motoren en rijden via de snelweg naar Belgie. Daar aankomen is de eerste stop het tankstation want anders haal ik Zeebrugge niet. Een mooi moment om ook meteen onze lunch weg te werken.

Na deze korte onderbreking rijden we snel weer door. We volgen de snelweg tot deze ophoud, vervolgens de autoweg tot deze ophoud, daarna gaat deze over in een N weg met om de paar kilometer een stoplicht. De weg wordt slechter en slechter tot we over net zo een wasbordje reden als dat we in Namibie hadden. Een voorproefje voor wat je te wachten staat als je je voertuig weer van de boot afhaalt?

Om 14:30 zien we dan opeens links naast ons een gebouw van Wilhelm Wallenius, een klein probleempje, een vangrail scheid ons. Hadden we toch de afslag hiervoor moeten hebben. Dan maar keren op deze drukke straat. We rijden rechts de weg af om te keren waarbij Sander meteen even een grindbakje meeneemt. Omdat ik nog altijd geen straatje kan keren steek ik alvast 2 keer zodat ik al haaks op de weg sta en nu wel in 1 keer kan keren. Op het terrein aangekomen de volgende uitdaging, wat moeten we nu hier eigenlijk doen? Laten we eerst even parkeren op een bezoekersplek en dan de ingang zoeken. Ik zie een aantal mannen met fel gekleurde hesjes een deur in en uit lopen en weet dan dat wij ook daar moeten zijn. We gaan naar binnen en nemen ook een loketje.

Ik geef de man aan de andere kant het export document dat ik de dag ervoor per email had ontvangen, daarnaast geef ik hem de geprinte boekingsverklaring en hij gaat aan de slag. Twee motoren vraagt hij? Ja meneer. Geen auto? Nee meneer. Alleen 2 motoren? Ja meneer. Hmmm hij kijkt naar zijn beeldscherm en loopt naar een collega. Hij wijst op zijn papier en naar ons en overlegt wat. Dan komt hij terug. BMW? Ja meneer. Alle 2? Ja meneer. Hij gaat weer verder. Na een tijdje komt de collega even naar buiten. Ehhh kunnen jullie rijden? Ja meneer. Maar er is geen auto? Nee meneer. OK, kunnen jullie dan zelf de motoren het terrein op rijden want er is nu niemand die kan motorrijden. Natuurlijk geen probleem. In ruil voor mijn boekingsverklaring en de export document krijg ik nu 2 stickers terug en we gaan met de collega naar buiten. Waar zijn de motoren? Ik wijs naar de bezoekersparkeerplaats. Zitten er nog kentekens op? Ehh ja op de snelweg best handig. Kunnen we die eraf halen? Want ze verdwijnen nog wel eens. Souveniertje. Natuurlijk als jullie een schroevendraaier hebben kunnen wij ze eraf halen. Die hebben ze wel. We krijgen de instructie om onder de grote poort door te rijden en daar te wachten. Daar worden we door iemand opgehaald die met de auto voorrijdt naar waar we heen moeten en ons dan weer bij de poort terug afzet. Zo gezegd zo gedaan, wij bedanken de meneer, stappen op de motor en rijden naar de poort toe. Tegelijk met ons komt een rode pickup aangereden, jullie moeten motoren inleveren? Ja meneer. Volgt u mij maar krijgen we te horen. Dus dat doen we.
We passeren rijen auto's, campers, tractors, tractor banden, speedboots en dan komt een loods in zicht. Daar rijden we omheen en aan de andere kant gaat de deur open, hier naar binnen. Het terrein is immens groot en dit is de eerste loods die we zien. Binnen staan nog een 5 tal motoren. Wij zetten de onze ernaast, halen de kentekens eraf, stoppen de sleutels terug in het contact en draaien de benzine kranen dicht. Twee mannen controleren het framenummer en plakken de stickers die ik meegekregen had op ons ruitje. Komen er nog meer vraagt hij? Ehh dat weet ik niet meneer. Horen jullie niet bij deze andere? Nee meneer ik weet ook niet waar die andere heen gaan. New York meld hij mij, nou meneer de onze naar Halifax (hoop ik, denk ik). We stappen in de pickup en worden weer bij de poort afgezet.

Nu begint de volgende fase van onze mini-wereldreis de terugreis. We beginnen met lopen, de bushalte is 4 km verderop en we hebben nog net iets meer dan een uur tot de bus komt. In onze motorkleren en met een tas in de hand begint het lopen. We klauteren over de vangrail, steken het spoor over en komen op een pad langs het water. Dit blijven volgen en dan komen we bij de bushalte. We stappen flink door en het pad is recht terwijl de weg slingert dus de afstand die we moeten lopen is korter dan de 4 km. Zo komen we dan ook een half uur te vroeg bij de bushalte aan. We leggen onze jassen op de grond en gaan zitten wachten.

Ondertussen praten we nog even na over de motoren, die ene loods op dat immense terrein.... zullen ze de boot halen? Of vinden ze onze motoren over een maand ofzo weer terug, heee hier zijn ze? En zullen ze zaterdag wel iemand hebben die kan rijden? En vinden ze de benzine kranen? Anders ga je niet ver komen....

De bus die voorrijdt, schept wat verwarring, rechts de vertrouwde OV chip machine, links een andere, we zijn in Belgie maar deze bus rijdt tot Breskens. Kunnen we gewoon met onze OV chip reizen? Nee zegt de buschauffeur chagarijnig, je bent in Belgie dat werkt hier niet. Prima meneer dan graag 2 kaartjes. Ik betaal de 6 euro, krijg 2 kaartjes en we gaan zitten. We rijden en rijden, dan opeens zijn we in Nederland. Zonder enige opmerking rijden we verder. Als we bij een bushalte een lange tijd stilstaan loop ik maar eens naar voren. Tot waar zijn die kaartjes die ik gekocht heb geldig? Moet ik nu nog inscannen? Ja al lang geleden. OK en bedankt voor de info maar weer. Wij scannen onze kaartjes en rijden verder mee tot Breskens. De andere buspasagiers mopperen ook op de chauffeur. Hij wilde niet stoppen voor een stel vrouwen. Die aan kwamen snellen bij de bushalte, maar volgens de vrouwen was hij veel te vroeg. Vervolgens reed hij ook nog de halte voorbij waar 1 van de vrouwen eruit moest, ondanks dat ze op stop had geduwd. Meneer had zijn dag blijkbaar niet.

Een uur later, het is 17:30 inmiddels, komen we aan bij de veer in Breskens.

Gelukkig heeft een van de buspassagiers ons alvast uitgelegd hoe daar de boel in zijn werk gaat. Je gaat eerst door een poortje, en een meter daarachter staat een paal, daar moet je meteen weer uitchecken en dan het veer op, want wat blijkt, aan de andere kant kun je niet meer uitchecken! Na meerdere keren onze pas aangeboden te hebben besluit het poortje dat we een goede OV chip kaart hebben en mogen we door. Daarna weer een aantal keer je kaart aan de paal aanbieden om proberen uit te checken en als we ook daar groen licht van hebben gekregen snellen we de boot op. We gaan voor op het dek zitten en kunnen zo uitkijken op Vlissingen.
Tot we gaan varen, want dan keer het bootje om en kijken we dus weer vrolijk uit op Breskens.

Om 18 uur leggen we aan in Vlissingen, tijd om wat te eten. Tussen de veer en het station zit 400 meter, genoeg voor 2 snackbar / restaurantjes om zich te settelen. Voor ons komt dat prima uit want we zouden graag de trein van 18:36 pakken en nu we geen eten te hoeven zoeken halen we dat wel. We bestellen 2 frietjes met kibbeling en werken dat met veel smaak naar binnen. Daarna wandelen we door naar de trein. Vlissingen is de laatste halte hier in Zeeland, bij de 3 sporen staat 1 eenzame trein, de intercity naar Lelystad. Onze trein.

We stappen in en installeren ons rustig. Om 20:30 hoeven we de trein pas weer uit om over te stappen. Dus jassen uit, puzzelboekje uit de tas en we zijn er klaar voor. Als we bijna bij station Roosendaal zijn is ons water op. Zal ik mijn ouders even bellen? Of ze een flesje kunnen brengen? Of toch maar uitzingen? We besluiten het met onze laatste druppels water te doen. We rijden Roosendaal uit en gaan richting Rotterdam. Daar moeten we overstappen op de sprinter, nu is het nog maar een half uur tot Woerden waar mijn broer ons ophaalt met de auto van zijn vriendin. We zetten Sjef bij hem thuis af en nemen de auto mee, die mogen we de rest van de week lenen. Uiteindelijk is het 22 uur als we ons huis weer binnenstappen, 11,5 uur nadat we de deur achter ons dicht lieten vallen zijn we weer thuis. Wat een onderneming!

Volg HIER de boot waar als het goed is onze motoren op staan.

1 Comments

15-06-2015 John Wamelink
Was inderdaad een miniwereldreis. Maar het begin is er! Veel succes verder met het vervolg!

Create Comment

Fields with * are required.

Search In Posts
Headlines
  • 2015-10-23 Camper avontuur ten einde
  • 2015-09-26 Yellowstone pictures online
  • 2015-09-17 Triplog updated
Recent Posts
Popular Posts
Archive
Current Album
Follow Us
on Facebook by Atom feed by Email
Question? Remarks? You're more than welcome! Just contact us